Estrela Esvaecida

2008-04-27T20:11:00.003+01:00

LEMBRANDO

Xa era hora de actualizar...

(memoria, historia e horizonte agora www.fotolog.com/estrelaesvaecida)

Traterei de compatibilizar ambas cousas.

....

Din, comentan, que o horizonte (vital, político, amoroso) é unha das cousas que nunca debemos esquecer, porque temos o risco de comezar a dar voltas no camiño e perdernos para sempre.

Tamén din que a historia é algo importante. E tamén que non existe futuro sen historia. E eu engadiría que tampouco hai historia sen memoria.

Debemos ser o suficientemente intelixentes e facer un esforzo por lembrar. E debemos facelo con perspectiva, nun auténtico Espazo Aberto e tendo o horizonte como meta.

Quizais o grande problema da humanidade e que esquecemos moi pronto. Existe unha amnesia colectiva, cunha historia difusa e un horizonte sesgado.

Coido que non é o meu caso. Ás veces quixera non ter memoria, unha historia un pouco menos triste e que o horizonte non fora unha utopía.

Mais como dixo Galeano, e esa utopía a que me fai camiñar.

......

VÍDEO. TÚNEZ, OUTUBRO 2006.

2008-02-03T17:12:00.000Z

CÍCLICO II ( e non sabes quen ves sendo)

Cada un non deixa de superpoñerse máscaras, corre o perigo de diluírse sen querelo.

Mais pasado o tempo ves que a vida é puro teatro.

E cando se peche o telón poderás por fin deixar de finxir que todo está ben.

Porque no fondo sabemos que ti e máis eu non somos máis que un sainete incompleto.

2008-01-23T17:38:00.000Z

CÍCLICO (conversa a dous na cabeza dun político)

-Non te podes concentrar. Levantas en todo momento a cabeza dos apuntes, ¿buscando que?¿ou a quen? ¿a quen buscas? Saes da biblioteca a facer nada. Só a ver se ves a esa persoa para topala de súpeto e cruzar unha mirada case que nanométrica. ¿E á hora de comer na cafetería? Están falando contigo. ¡Failles caso! ¿Por que non lle fas caso en lugar de procurar a alguén que nin tan sequera sabes se existe?¿ E por que quedas mirando pola fiestra?¿A ver se a ves? Pero home, que vives nun oitavo andar... E cando a tes preto, ou cres tela preto, das as costas e só sacas o espelliño para que a visión directa non te cegue. Perfecto, tivéchedes aquel fugaz encontro. ¿Sabes algo máis? Pois moi ben. Douche ánimos para seguir construíndo a túa tétrico-deprimente historia. Espero que non leves un golpe. Outro máis, vaia. Agora tócache falar da autonomía fiscal. E concéntrate. Paulo! Deixa de darlle voltas, estás aquí para o que estás. Só iso.

Es un autómata e nós controlamos todo o que fas, todo o que pensas e todo o que dis. Non che queda máis saída que sorrir para a prensa. Sorrí estouche dicindo! Sorrí!

O ansiolítico non serve de nada. Agora non reflexiones, só actúa. Se o fas ben terás a túa recompensa. En caso contrario, hai un espazo para os que cren que hai outro xeito de facer as cousas.

Ti decides. Ou mellor. Nós decidimos por ti.

2008-01-12T14:29:00.000Z

Alba de Groria

Miñas donas e meus señores:

SI NO ABRANTE d-este día poidéramos voar sobor da nosa terra e percorrela en todas direicións, asistiríamos á maravilla d-unha mañán única. Dende as planuras de Lugo, inzadas de bidueiros, té as rías de Pontevedra, oureladas de piñeraes; dende as serras nutricias do Miño o a gorxa montañosa do Sil, até a ponte de Ourense, onde se peitean as augas d-entrambos ríos; ou dende os cabos da costa brava da Cruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, até o curuto do monte de Santa Tegra, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xurde unha alborada de groria. O día de festa comenza en Sant-Iago. A torre do reló tanxe o seu grave sino de bronce para anunciar un novo día, e de seguida comeza unha muiñeira de campás, repinicada nas torres do Obradoiro, que se comunica a todol-os campanarios da cibdade. Pero hoxe as campás de Compostela anuncian algo máis que unha festa litúrxica no interior da Catedral, con dinidades mitradas e ornamentos maravillosos, de brocados e ouros, con chirimías e botafumeiro, capaz de dar envexa á mesma Basílica de Roma. Hoxe as campás de Compostela anuncian unha festa étnica, filla, tal vez, d-un culto panteista, anterior ao cristianismo, que ten por altar a terra nai, alzada simbólicamente no Pico Sagro; por cobertura o fanal inmenso do universo; e por lámpara votiva, o sol ardente de xullo, o sol que madura o pan e o viño eucarísticos. Por eso a muiñeira de campás, iniciada en Compostela, vai rolando por toda Galiza, de val en val e de coto en coto, dende os campanarios pimpantes da veiramar até as homildes espadañas da montaña. E o badaleo rítmico das campás -de todal-as campás de Galiza en leda algarabía- semella o troupeleo dos cabalos astrales, que veñen pol-a vouta celeste, turrando co carro de Apolo, que trai luz e calor ao mundo en sombras. Hoxe é o Día de Galiza, e así comenza.

Así dá comenzo a solemnidade d-este día; a Festa maor de Galiza, a Festa de todol-os galegos. Pero ninguén pode sentila, coma nós, os emigrados, porque en tal día coma este revivien as lembranzas acuguladas, e coa moita destancia agrándase o prodixio da patria. Hoxe a nosa imaxinación anda por alá, en festa de saudades, escoitando as cántigas montañesas e mariñeiras que van para Compostela, vendo o noso país embandeirado de azul e branco, con músicas, gaitas, pandeiros, aturuxos e foguetes... E dispóis de evocar o repique matutino das campás -mal ou ben, ao xeito de Otero Pedrayo-, eu podía evocar igoalmente, todol-os lances xubilosos d-este día, hora a hora, minuto a minuto. Pero ¡cómo se tornan tristes as alegrías evocadas lonxe da patria! ¡Cómo doen as ledicias arrincadas do recordo da nosa mocedade! E cómo para min é certo o que dixo o mellor poeta da nosa estirpe:

Sen tí perpétuamente estou pasando
Nas maores alegrías, maor tristeza

Non; é moito mellor evocar algo irreal, algo puramente imaxinario, algo que co seu simbolismo nos deixe ver o pasado para proveito de futuro, como unha boa esperiencia. Podemos imaxinar, por exemplo, unha Santa Compaña de inmortaes galegos, en interminabel procesión. Alí veremos as nobres dinidades e os fortes caraiteres que dou Galiza no decorrer da súa Hestoria. Verémolos camiñar en silenzo, coa faciana en sombras e o mirar caído na terra dos seus pecados ou dos seus amores, agachando ideias tan vellas que hoxe nin tansiquera seríamos capaces de comprender, e sentimentos tan perennes que son os mesmos que agora bulen no noso corazón. Algúns verémolos revestidos con ricos panos e faiscantes armaduras; pero os máis d-eles van descalzos e nús, cos osos prateados pol-o fulgor astral.

Ao frente de todos vai Prisciliano, o heresiarca decapitado, levando a súa propia caveira n-unha arqueta de marfin e afincándose n-un longo caxato, que remata coa fouce dos druidas, a modo de báculo episcopal. Siguen a Prisciliano moitos adeptos, varóns e mulleres. Detrás veñen dous magnates, que cicáis sexan: Teodosio, o grande Emperador de Roma, e San Dámaso, o Sumo Pontífice da cristiandade, seguidos ambos por unha hoste de soldados i ecresiásticos. Ollamos dispóis unha ringleira de mortos escrarecidos, que portan os atributos da súa dinidade ou da súa profesión. Alí distinguimos á virxe Eteria, a escritora pelengrina, con túnica de branco liño e camiñando con arfado compás. Ao hestoriador Paulo Orosio, discípulo de San Agostiño, que marcha pensatibre, c-un rolo de pergameos na man. Ao bispo e cronista dos tempos suevos, a Idacio, que alumea o camiño c-unha lámpara de bronce. A San Pedro de Mezonzo, o autor da Salve Regina Mater -o cántico e oración máis fermosa da Eirexa-, c-unha fragante azucena nos beizos. Ao fundador San Rosendo, que sostén litúrxicamente a custodia do noso escudo tradicional. E moitos, e moitos máis, que é dificultoso recoñecer. Logo vemos ao primeiro Arzobispo de Compostela, o gran Xelmírez, revestido de pontificial, con aurifulxente cortexo de mitrados e coengos. Após do perlado ven Alfonso VII, o Emperador, con cetro na destra, espada na sinistra e coroa de ouro e pedraría nas sens. Siguen ao Emperador: o Conde de Traba, seu aio, e demáis bultos da soberba feudal de Galiza. Ollamos dispóis aos monxes letrados, en longa fileira, con velas acesas e libros abertos. Ven detrás o mestre Mateo, o Santo dos Croques, co Apocalipsis debaixo do brazo, encabezando unha grea de arquiteitos e imaxineiros, que portan as ferramentas das súas artes. De seguida aparece unha moitedume de xograres e trovadores, en mistura de tipos e atavíos. Algúns semellan ter sido monxes; outros calzan esporas de ouro, en sinal de que foron cabaleiros; pero os máis d-eles van esfarrapados, con vellas cítaras, laúdes e zanfoñas ao lombo. Alí recoñecemos a Bernaldo de Bonaval, a Airas Nunes, a Eanes do Cotón, a Pero da Ponte, a Pero Meogo, a Xohán de Guillalde, a Meendiño, a Xohán Airas, a Martín Codax, a Paio Gómez Charino, a Macías, a Padrón, e moitos máis, todos con lume no peito. Non tardan en aparecer as dúas belidas e infortunadas irmáns, Inés e Xohana de Castro, a que reinou en Portugal dispóis de morta e a que foi raiña de Castela n-unha soia noite morna de vran, como dúas rosas de prata as coroas do seu efímero reinado. Veñen de seguida os moitos varóns altaneiros de Galiza, os señores feudales, que non souperon vivir en paz nin consigo mesmos, todos eles montados en bestas negras, dende Andrade, o Bó, seguido por un porco montés -símbolo totémico da súa casa-, até o valente Pedro Madruga, que leva o puñal da traición espetado nas costas. Como grupo singular destácase o Mariscal Pardo de Cela, xunto cos seus compañeiros de martirio inxustamente decapitado, que sosteñen con entrambas mans as propias cabezas, aínda frescas, que deitan sangue e piden xusticia. Tamén ollamos unha boa representación do feudalismo ecresiástico, e n-él distinguimos aos tres Arzobispos Fonseca, pai, fillo e neto, seguidos por unha mula cangada coas obras de Erasmo. E detrás de tanto señorío feudal ven a pé o seu mellor cronista, Vasco da Ponte. De seguida recoñecemos a impoñente tropa dos irmandiños, que arrastran cadéas, con bisarmas e fouces mangadas en paus, levando por abandeirado a Rui Xordo, que sostén en outo un facho de palla acesa e fumeante.

Eiquí comeza a decaer a categoría do fúnebre cortexo, como decae Galiza ao trocarse en povo vencido e subordinado. Pero sigue dando individualidades, como Sarmiento de Gamboa e os Nodales, que camiñan xuntos, portando astrolabios, atlas e cunchas estranas; o filósofo escéptico, Francisco Sánchez, con muceta de Doutor; os Virreis de Nápoles e das Indias, Conde de Lemos e Conde de Monterrei, que serviron lealmente a quen non merecía ser servido por ningún galego; os tres grandes Embaixadores filipescoz, Zuñiga, de Castro e Gondomar, que inútilmente derrocharon talento, sabiduría e artes diplomáticas; os escultores Moure e Ferreiro, xunto cos arquiteitos Andrade e Casas e Nóvoa, que ceibaron de cadeas a nosa orixinalidade oprimida; o P. Sarmiento e o P. Feixóo, que remediaron o retraso cultural de España coa súa poderosa erudición e o seu xenio enciclopédico. Ven axiña Nicomedes Pastor Díaz, coa súa lira de nacra, abrindo a renascencia literaria de Galiza e seguido pol-os poetas Añón, Rosalía, Curros, Pondal, Ferreiro, Lamas, Amado Carballo, Manoel Antonio e tantos outros, todos con estrelas sobor das súas frentes; os hestoriadores Vicetto, Murguía e López Ferreiro, os patriotas Faraldo e Brañas, a pensadora Concepción Arenal, a escritora Pardo Bazán, e por fin o gran Don Ramón, ainda non ben descarnado...

Acabo de citar uns cantos bultos da Santa Compaña de inmortaes galegos, uns cantos nada máis, porque nos dous mil anos da nosa hestoria, os bultos cóntanse por milleiros.

Dí Oliveira Martíns que ha Hestoria non hai máis que mortos e que a crítica hestórica non é un debate, senón unha setencia. Pero todos sabemos que os mortos da Hestoria reviven e mandan sobor dos vivos -moitas veces desgraciadamente-, como todos sabemos que a mellor sentencia é a que se da dispóis d-un debate. Por eso eu gosto de poñer a debate a nosa Hestoria, non a nosa Tradición, porque si ben é certo que se pode compor unha grande Hestoria de Galiza con soio recoller as crónicas dos seus grandes homes, tamén é certo que ningún d-eles, nin todos xuntos, foron capaces de erguer a intransferibel automomía moral de Galiza á categoría de feito indiscutibel e garantizado. Afortunadamente, Galiza conta, para a súa eternidade, con algo máis que unha Hestoria fanada, conta c-unha Tradición de valor imponderabel, que eso é o que importa para gañar o futuro.

Cando a Santa Compaña de inmortaes galegos, que acaba de pasar por diante da nosa imaxinación, se perde espesura d-unha foresta lonxana, con esa mesma imaxinación veremos xurdir do Humos da terra-nai, da terra, da nosa terra, saturada de cinzas humáns, unha infinida moitedume de luciñas e vagalumes, que son os seres innominados que ninguén recorda xa, e que todos xuntos forman o substractum insobornabel da patria galega. Esas ánimas sen nome son as que crearon o idioma que en que eu vos estou falando, a nosa cultura, as nosas artes, os nosos usos e costumes, i en fín, o feito diferencial de Galiza. Elas son as que, en longas centurias de traballo, humanizaron o noso territorio patrio, infundíndolle a todal-as cousas que na paisaxe se amostran o seu propio esprito, co que pode dialogar o noso corazón antigo e panteita. Elas son as que gardan e custodian, no seo da terra-nai, os legados múltiples da nosa tradición, os xerms incorruptibeis, da nosa futura hestoria, as fontes enxebres e purísimas do noso xenio racial. Esa moitedume de luciñas representa o pobo, que nunca nos traicionou, a enerxía coleitiva, que nunca perece, i en fín, a espranza celta, que nunca se cansa. Esa infínda moitedume de luciñas e vagalumes representa o que nós fomos, o que nós somos e o que nós seremos sempre, sempre, sempre.

Velahí o que eu quería dicir n-este Día de Galiza, en loubor da nosa Tradición, por riba da nosa Hestoria, a todo-los galegos que residen n-esta terra que para nós é a segunda patria. E nada máis, amigos e irmáns.

Que a fogueira do esprito siga quentando as vosas vidas e que a fogueira do lume nunca deixe de quentar os vosos fogares.

Castelao

2008-01-03T22:59:00.000Z

Cando a loita troca en desánimo...

...atoparás luz entre tanta escuridade

2007-12-31T13:22:00.000Z

O Avante, a canción, Marx e independencia!

E para pechar o ano, un anaco da canción que pecha tantos xoves composteláns, mesturados de licor café e berros de "Independencia!! E ben, non sendo eu comunista, teño que admitir que ás veces é preciso unha análise marxista da sociedade para entender moitas cousas. Pero como dixen repetidas veces, Marx non debe estar secuestrado polo comunismo. O socialismo democrático debera retomalo e actualizalo para non esquecer de onde ven un.

Bo ano a todos e todas. Ano 2008 no que agardemos a xustiza social sexa algo máis que unha retrousa dos reformistas.

Independencia para Galiza!
Xustiza Social en todo o mundo!

2007-12-24T13:15:00.000Z

Viaxar na Galiza: materia pendente do Estado!

2007-12-23T14:47:00.000Z

Condición da esquizofrenia (persoal ou política?)

Bipolarismo: O disturbio bipolar é unha condición médica na cal a xente ten uns altibaixos fora de proporción, ou totalmente sen relación cos eventos da vida. Estes altibaixos afectan aos pensamentos, sentimentos, saúde física, comportamento ou funcionamento.

Bipartidismo: É un sistema de partidos políticos que favorece a aparición de dúas coalicións políticas (polo xeral antagónicos no espectro político) para xerar unha exclusión de minorías políticas.

2007-12-02T14:44:00.000Z

Aire frío

"O que habia, ou houbo, no sofá é algo que non podo nen me atrevo a dicir aqui. Pero isto é o que, en meio dun estremecemento xeral, descifrei do pringoso e embadurnado papel, antes de quitar un misto e prendé-la lume até ficar só unha pavesa, que conseguin descifrar aterrorizado mentres a patrona e os dous mecánicos saían disparados daquel infernal lugar cara a comisaría mais próxima para balbucear as suas incoherentes histórias. As nauseabundas palabras resultaban pouco menos que incríbeis naquela amarelenta luz solar, co ruxido dos coches e camións que subian tumultuosamente da abigarrada Rua Catorce..., pero debo confesar que naquel momento crin o que dician. Se as crio agora é algo que sinceramente ignoro. Hai cousas acerca das cales é mellor non especular, e todo o que podo dicir é que non suporto o mais mínimo o cheiro a amoníaco e que me sinto desfallecer ante unha corrente de aire excesivamente frío.

- Chegou o final - rezaban aqueles fedorentos garrapatos. Non fica xelo... O home lanzou unha ollada e saiu correndo. O calor aumenta por momentos, e os tecidos non poden resistir. Imaxino-me que o sabe... o que dixen sobre a vontade, os nervos e a conservación do corpo unha vez que deixaron de funcionar os órgaos. Como teoria era boa, pero non podia manter-se indefinidamente. Non contei co deterioro gradual. O doutor Torres sabia-o, pero morreu da impresión. Non foi capaz de suportar o que houbo de facer: tivo que introducir-me nun lugar estraño e escuro, cando fixo caso ao que lle pedia na miña carta, e logrou curar-me. Os órgaos non voltaron a funcionar. Tiña que facer-se á miña maneira - conservación artificial - pois, comprende?, eu falecin naquel entón, fai xa dezaoito anos. "

H.P Lovecraft

2007-11-26T12:09:00.001Z

Charo Fernández Velho, Secretaria de Acción Feminista da Executiva Nacional do BNG

2007-11-25T00:28:00.000Z

25-N. Rematemos con todas as desigualdades que sofre a muller!

"Ao aumentar de forma efectiva a influencia da muller en todos os niveis da vida pública, aumentan as posibilidades de cambio en dirección cara a igualdad entre os xéneros (…), así como cara unha sociedade más xusta e democrática. ( Kofi Annan, 2005 )

Unha idea moi significativa é a existencia dunha estrutura social que en todos os seus eidos, ben sexan nas dimensións materiais ou simbólicas, están sobrecargados de sexismo. A sociedade está configurada de tal xeito que o todo o entramada institucional reproduce, ás veces inercialmente e outras intencionadamente, a diferencia xerárquicamente asimétrica entre homes e mulleres. E os medios de comunicación teñen unha importancia capital na reprodución da sociedade sexista, e tamén teñen a responsabilidade no desenvolvemento da democracia representando equitativamente todas as voces sociais na información que nos ofrecen. É e que os medios de comunicación reproducen unha sociedade fondamente machista, patriarcal non só nos contidos, senón tamén dende a propia estrutura e funcionamento interno das diferentes empresas dos medios de comunicación, que exclúen maioritariamente ás mulleres dos postos de decisión. A conclusión lóxica, tal e como apunta Ana Sánchez Bello, é que os medios teñen unha responsabilidade inequívoca na reprodución da situación hexemónica dos varóns e sobordinada das mulleres e, ao mesmo tempo, poden e deben ser unha ferramenta fundamental na igualdade entre os xéneros, pois ten unha capacidade de influencia social limitada pero efectiva. Para isto, os e as profesionais da información precisan formarse nese mirada intelectual que explica as causas e os mecanismos da situación de desvantaxe social das mullere. No Seminario Taller “Participación Política de la Mujer y Democracia: Visión desde sus protagonistas”, organizado en Honduras polo PRODDAL en colaboración coa Axencia Española de Cooperación Internacional (AECI) en abril de 2005, chegouse a afirmar que a igualdade de xénero é imprescindible para acadar o desenvolvemento e a paz no mundo. Tamén se incidía no tema de estar ante un problema basicamente de vontade política, de participación activa da opinión e de decisión clara das mulleres en cada país para lograr a plena igualdade e de dereitos mediante unha participación política activa, que en termos ideais debería conducir rapidamente a esa igualdade.

A democracia moderna non debería perpetuar esta situación. Xa que logo, deberíase implementar os mecanismos oportunos en todas as esferas da vida económico, político e social para que ese situación de desigualdade e subordinación desapareza. E ademais diso, os poderes públicos deberían remover os obstáculos que o dificultan avanzando no desenvolvemento dunha democracia de calidade e igualitaria. As mulleres deben de ser case a metade dos parlamentos e a metade dos gobernos. Como se dixo en Atenas, “a metade do ceo, a metade da terra, a metade do poder”.

2007-11-14T22:17:00.000Z

Probas irrefutables de desacougos vespertinos

Por máis que intente estiralo, hai cousas que só duran catro anos.

(e todo o que viría neste espazo en branco non tería sentido)

(agás o sorriso de media tarde)

2007-11-04T13:03:00.001Z

Coa república no horizonte

Compañeiros e compañeiras de Esquerda Nacionalista-Mocidade, compañeiros e compañeiras de Galiza Nova, compañeiros e compañeiras do Partido e do BNG, amigos e amigas:

Estamos xa na bocanoite da X Asemblea Nacional de Esquerda Nacionalista-Mocidade, onde todas e todas gozamos dunha intensa xornada de traballos, debate e renovación polas inexcusables causas da idade. Renovación de toda esa xente que cedeu parte do seu tempo para que as Mocidades avanzaran con paso firme no afianzamento dunha alternativa nidiamente socialista e soberanista no seo do proxecto común chamado Galiza Nova. Aí están Saúl, Alberte, Pampi, e un longo etcétera. Eu como novo Portavoz e a Mesa Nacional parabeniza e recoñece o intenso traballo desenvolvido nos últimos anos sendo conscientes de que o listón fica moi alto. A todos e todas vós, moitas grazas por deixarnos unha organización tan chea de vida e en plena expansión.

É hora, pois, de mirar para diante, de tomar o relevo e afrontar os retos que o calendario político nos marca con intelixencia e ilusión. Hai que ter en conta que Esquerda Nacionalista-Mocidade é un proxecto de mozas e mozos por e para mozos e mozas, e debemos comprender as dificuldades que iso conleva. Polas nosas cabezas planearán dúbidas de toda índole, xurdirán problemas, desacougos, contratempos. Sabemos que ser mozo ou moza nacionalista e socialista neste mundo do pensamento uniforme, liñal, do pensamento único e do politicamente correcto non é fácil. Somos criminalizados ou demonizados. Por momentos teremos ganas de abandonar, mais o noso firme compromiso con Galiza, coa esquerda e a nosa concepción de política como servizo aos cidadáns e ás cidadás axudaranos a disipar esas dúbidas e a seguir para adiante. Non nos resignaremos. Como dicía Willy Brandt e como xa se comentou no Informe de Xestión “Non nos vencerán as dificuldades, senon a resignación e como non estamos dispostos a resignarnos venceremos por riba das dificultades”.

EN-Mocidade seguirá a ser axente inserido na sociedade galega tendo en conta cales son as súas preocupacións reais e que a tocan máis directamente, como emprego, vivenda ou transporte. Debemos non deixarnos levar por comportamentos verticais propios de outros e avogar claramente pola autoorganización da mocidade, pola partipación real e con discurso fundamentado en Galiza Nova. Debemos colaborar en tarefas de construción nacional con todos e todas, sexan plataformas culturais, centros sociais ou asociacións deportivas.

EN-Mocidade proseguirá o seu afortalamento interno para ser unha ferramenta útil para transformar Galiza Nova para que Galiza Nova sexa, a súa vez, unha ferramenta útil para transformar a sociedade. É obvio e incontestable que a situación organizativa das Xuventudes do BNG é de creba parcial, xa que non houbo un esforzo de integración dunha candidatura que logrou o 40% dos apoios na última Asemblea Nacional, ficando unha Permanete monolítica que cremos non respecta a pluralidade ideolóxica interna. A candidatura da que formamos parte pretendeu ser construtiva e non buscaba o enfrontamento gratuíto, senón o reforzamento de posturas claramente soberanistas e de esquerdas cunha práctica política que pretendía renovar ideas e darlle un xiro imaxinativo á organización, sempre no marco de lealdade ao proxecto común. Seguimos a crer que para que Galiza Nova sexa referente e chamativa na mocidade, debe abrirse a nova dinámicas de traballo, adaptádonse ás mudanzas que se dan na sociedade, e atendendo ás súas demandas.

A pesar de todo, non temos ningún medo a afirmar que nos sentimos orgullosos e orgullosas de formar parte de Galiza Nova e que sempre, sempre, sempre traballaremos no seu seo, discrepando alí onde haxa que facelo, fiscalizando o traballo alí onde non se cumpla correctamente e participando dos órganos de dirección con esforzo e profundo respecto a todos e todas. A militancia de EN-Mocidade actuará de forma coherente, enriquecendo os debates e facendo propostas de campañas e actividades.

Noutra ordes de cousas, neste tempo político estamos a vivir un periodo de reforzamento de posturas claramente soberanistas, como o caso vasco coa proposta de referendo de Ibarretxe ou mesmo a creacion de plataformas suprapartitas pola autoderteminación en Catalunya. EN-Mocidade é consciente diso, polo que non terá medo a afrontar con claridade meriadiana a cuestión territorial e debatir certos principios ideolóxicos e de praxe política.

Independencia sen tapuxos, sen medo. Debemos dar argumentos claros para dar a entender de que a mellor forma de aumentar o grao de benestar dos galegos e das galegas e coa constitución dunha República galega. Acreditamos, claro está, na proposta estratétixa do BNG para un Estado español plurinacional, pluricultural e plurilingüístico. Pera a Historia Política Universal demostrounos que para que os nosos dereitos nacionais sexan respectados, a opción máis nidia é rachar todos e cada un dos fíos de subordinación e dependencia do Estado que sistematicamente nos nega. A solución e que os cidadáns galegos exerzamos o noso dereito a decidir libre e democraticamente a constitución dunha República galega social dentro dunha Europa dos pobos asentada nos valores superiores da dignidade humana, a liberdade, a xustiza, a igualdade, o benestar e o pluralismo no marco dunha orde social e económica, xusta e sustentábel. Unha vez constituídos en Estado propio, escolleremos como integrarnos noutras estruturas supranacionais e como colaborar para o desenvolvemento dos homes e mulleres e dos pobos do mundo.

Esquerda Nacionalista sempre avogou pola unificación do socialismo democrático e o independentismo dentro do BNG. Pois ben, as portas están abertas. A vertebración debera recollerer as aportacións da esquerda socialista cunha análise actualizada da sociedade galega; participará activamente dos movementos altermundistas por un orde planterio onde prime a xustiza social e terá unha visión positiva da U.E como ente cívico e como contrapeso ao neoliberalismo estadounidense. Lembremos a vocación europeísta da Xeración Nós e cando Europa nos recoñeceu como nación no 33, ben recollido nunhas crónicas meridianas polo xornalista Plácido Castro. E non haberá, como dixen anteriormente, ningunha dúbida na cuestión territorial, facendo pedagoxía política no propio nacionalismo galego e na sociedade en prol do independentismo. Como ben apuntou Xosé Manuel Beiras na Declaración de Láncara “só o combate pola nosa autodeterminación como povo, orientada cara a independencia, só ese camiño poderá chegar a algures, só esa actitude suscitará respeito cara nós e os nosos dereitos cívico-políticos, pois que a caverna española só respeita a quen teme. É mágoa, mais é asi. Porque o problema non o somos nós, os galegos nacionalistas: sóno iles, os chovinistas de diversas córes e adubíos”

E obviamente non habería liberación nacional senón hai xustiza social. Dende Esquerda Nacionalista-Mocidade seremos fieis a ese principio, en tanto que non teremos medo a adxectivar o noso nacionalismo, que é de esquerdas. Un nacionalismo de esquerdas aberto ás aspiración solidarias universais. Desde esta realidade, seguiremos a crer nunha serie de principios transversais tales como cooperación entendida como concepto antitético a competición; democracia participativa que debe dar voz e voto a individuos e comunidades e debe ser entendida como o conxunto de mecanismo prácticos que permite a esa sociedade civil participar, de forma transparente e clara, fiscalizando a toma de decisións. Este tipo de democracia lexitima aos poderes públicos na súa decisión, aproveita a experiencia e a capacidade dos individuos e mellora a calidade de vida de todos e todas.; e tamén outros principios como benestar, creatividade, innovación, altermundismo etc.etc,

É importante tamén analizar a realidade con perspectiva e sobre todo con pragmatismo. A privatización, a precariedade ou a desregulación son algunhas consecuencias da imparable globalización neoliberal, no que os Estados- noutro tempo de Benestar, agora de Mercado- son incapaces de aplicar estratexias transversais dirixidas a conter ás grandes asimetrías existentes. O noso deber, pois, debe ser aplicar políticas públicas claramente socialistas. Sen ter unha excesiva visión eurocentrista da humanidade e cooperar cos movementos da esquerda democrática Sudamericana ou as correntes de liberación africana para axudar dende unha perspectiva non paternalista a buscar solucións ao crónico sub-desenvolvemento que sofre o mundo, tendo como eixos principias a paz, a xustiza, a econonomía sustentable, o acceso universal á sanidade e un traballo e unha vivenda digna. Tamén cómpre renovar o concepto do socialismo e da socialdemocracia clásica neste novo contexto da globalización e concibir esta ideoloxía como aquela que se integra simbioticamente na democracia pluripartidista e como garante dunha sociedade máis xusta. A súa vocación ten que ser claramente transformadora.

Somos futuro, mais tamén presente. Un grupo de mozas e mozos enchoupados dunha dose de rebeldía e incoformismo propios da nosa idade, que aínda acreditamos nas utopías. Como dicía Eduardo Galeano, grande referente da esquerda a nivel mundial. E como moitos de vos xa saberedes.

“A utopía está no horizonte e, cando nos aproximamos dous pasos, ela afástase na mesma medida. Se camiñamos dez máis, móvese en dirección contraria en novos dez pasos. Por máis que eu camiñe, xamais a alcanzarei.
¿Para que serve a utopía?
Serve para iso: para non deixar de camiñar. “

Compañeiros, compañeiras, todos e todas os membros da nova Mesa e eu como novo Portavoz Nacional adquirimos o compromiso aquí e agora de afortalar e traballar por Esquerda Nacionalista-Mocidade, que é tamén afortalar e traballar o proxecto común do que, repito, nos sentimos profundamente orgullosos e orgullosas. Non debemos esquecernos de que á volta da esquina temos unhas elección Xerais nas que faremos unha intensa campaña para o BNG sexa forza determinante na política do Estado e tamén unas Asemblea Nacional do Partido en maio na que participaremos activamente e de forma intelixente.

Todo isto que acabo de enumerar será pouco para acadar o que anceimos: unha Galiza ceibe para aportar como galegos e galegas, o noso grao á cultura universal.

Compañeiros, compañeiras, todos e todas nós teremos a utopía no horizonte, porque como ben dixo Eduardo Galeano, só coa utopía subxacendo de todos os poros da nosa pel teremos a completa certeza sempre, sempre, sempre de non deixar de camiñar.

Viva Esquerda Nacionalista-Mocidade!

Viva a República galega con Xustiza Social!

2007-10-12T21:21:00.001+01:00

Parabéns, doutra volta. Déixovos tres vídeos. Un sobre a formación do BNG, outro sobre a intervención do mestre e un emocionante Himno Galego.

Saúde e patria

2007-10-01T01:43:00.000+01:00

Resaca post-vacacional, resaca post-vocacional e unha felicitación

Resaca polaca. Dulce resaca post ex-órbita soviética. Volvín a ese pasado adolescente e de súpeto todo virou por dentro. Reatopei a vellos amigos que parecían perdidos pola sombra do frenético mercado laboral, afiancei amizades consolidadas e tiven gratas sorpresas e fructíferos puntos de frenesí.

Cracovia e a praza como referencias. Si, a Praza. A orgmásmica Praza de Cracovia. Os Orange Hostel, as comilonas, os “all for you”, os “¿Onde está Cup.?”, Gdansk, Varsovia (a pesar de todo), Torum, o castelo, os pavoneos, os amigos do tren, a xente de Erasmus e C., as 2.500 fotos, A.K, as 11 noites de convivencia, a discusión final por non durmir nada no aeroporto de London, as cervexas de medio litro, o meu triste inglés, o sprint para a Gate 59, os “non son español, coño”, o Kebab recalentado das 6 da mañá con xente descoñecida, a mochila de Ch., a fodida mochila de Ch. A humanidade de M., a tranquilidade do Director Xeral, a sorpresa de B e o “Non levaba nada” de Cup. E con claridade meridiana a pesares da presente acronimia redaccional.

E agora…Compostela. Pero de xeito distinto. E agora si que é a hora de comprobar que xa non teño que volver entrar nas aulas de Siza. E só un se da conta de que todo cambiou co novo curso académico. A carreira esvaeceuse e tristemente moitos dos que a compartiron comigo tamén, deixando atrás as promesas de amizade eterna. E sen querer escarbar nas laberínticas e amarmeladas lembranzas, teño ese cosquilleo parecido ao do primeiro día (ese de 2003) no que por primeira vez me subín á pedra xacobea con mochila en man e incógnitas na cabeza. Novas compañeiras de piso, novos horizontes na segunda carreira, un doutorado por construír, moita política que facer e un milleiro de cousas que vivir. Teño ganas de voltar e agarrar ben forte a cidade contra o meu peito para que non se me escape.

E por suposto, teño que dar os parabéns a unha parte moi importante da miña vida e do meu tempo. Feliz 25 aniversario BNG! Como dixo Beiras "irmandade, soberanía popular, democracia participativa e esquerda”.

2007-09-18T18:21:00.001+01:00

Ata outubro

Marcho para Polonia, ese Estado que durante séculos semellaba o Guadiana (aparece, desaparece, aparece, desaparece). E deixo moitas cousas aínda sen rematar, suspendidas no aire á espera da materialización ou no caso contrario, da desintegración final.

Eis tamén vos deixo unha frase de Antón Baamonde, moi interesante dende o punto de vista da análise de acción e discurso político.

"Un partido precisa, ademais da racionalidade, satisfacer determinadas demandas simbólicas, garantir non só que vai xestionar máis ou menos eficazmente; ademais debe mostrar que ten vontade de entrar en pugna e gañarlle o combate aos inimigos cualificados”.

Saúde, patria e socialismo para todos e todas

2007-09-11T14:30:00.000+01:00

Bona Diada!

Catalunya, triomfant,
tornarà a ser rica i plena!
Endarrera aquesta gent
tan ufana i tan superba!
Bon cop de falç!
Bon cop de falç, defensors de la terra!
Bon cop de falç!
Ara és hora, segadors!
Ara és hora d'estar alerta!
Per quan vingui un altre juny
esmolem ben bé les eines!
(tornada)
Que tremoli l'enemic
en veient la nostra ensenya:
com fem caure espigues d'or,
quan convé seguem cadenes!
(tornada)

Els Segadors

Visca Catalunya Lliure!

2007-09-03T17:57:00.000+01:00

Sabedes de quen son estos principios programáticos
e proposta de Preámbulo de Estatuto?

O punto de partida para o resgate e a institucionalización da autonomía de Galicia está nas pasadas eleccións do 15 de Xuño (de 1977): para os que defendemos o dereito de autodeterminación e, dentro del, cremos que un Estado federal é a alternativa aos dereitos de Galicia e aos problemas e España, sen rachar coa súa unidade, esta preautonomía é un paso e tamén a gran posibilidade de logralo nun futuro imediato".

"Galicia sitúase así, nun plano de lexitimidade xurídica, en absoluta igualdade coas outras dúas nacionalidades máis caracterizadas de España, Catalunya e Euskadi, e atópase a un paso da autonomía definitiva que virá dada con posterioridade á aprobación da Constitución".

"PREÁMBULO

O presente ESTATUTO DE AUTONOMÍA, elaborado por acordo conxunto das forzas políticas con importancia en Galicia, constitúe a materialización dunha arela multisecular da Nación Galega por reafirmar a súa identidade e conquistar a súa liberdade para autogobernarse.

Considérase como antecedente fundamental o Estatuto de Autonomía plebiscitado e aprobado polo pobo galego o 28 de Xuño de 1936. Recóllense aquí os valores históricos que contén, arrequentados e actualizados co aporte dos proxectos de bases e estatutos presentados á Xunta Preautonómica de Galicia polas forzas políticas e institucións públicas e privadas na nosa Terra, que se sintetizan no presente ESTATUTO DE AUTONOMÍA, para estabelecer as súas institucións de autogoberno e definir as relacións co Estado, dentro do marco constitucional en vigor.

No intre en que Galicia conquista as súas liberdades, constitúe unha obriga deixar testemuño de homenaxe aos milleiros de homes e mulleres que loitaron e loitan polos principios que informan este ESTATUTO, personalizado en catro galegos "bos e xenerosos": Ánxel Casal, Alexandre Bóveda, Alfonso R. Castelao e Xaime Quintanilla, que foron guieiros do Estatuto do 36.

Este estatuto sinala como supremos valores do seu ordenamento, a liberdade, a igualdade e a xustiza, alicerces para unha convivencia democrática que lle permite a Galicia avanzar nun camiño de prosperidade e acadar as cotas máis altas de calidade de vida nos aspectos social, cultural e económico, sen míngua dos dereitos das persoas e dos pobos.

O ESTATUTO DE AUTONOMÍA DE GALICIA significa a reiterada vontade, colectiva e libremente expresada pola Nación Galega, de manterse integrada no Estado Español e comprometerse solidariamente ao desenvolvimento común coas demáis Nacionalidades e Rexións que forman España, afondando no proceso autonómico democrático até os máis altos graus de aperfeizoamento.

Como concreción destes principios, en uso do dereito natural e constitucional, de Galicia para autogobernarse, os parlamentarios galegos aproban, o Pobo Galego refrenda e as Cortes Xerais Españolas ratifican o presente ESTATUTO DE AUTONOMÍA DE GALICIA".

Proposta de Preámbulo presentada polo PSdeG-PSOE en 1979. Paco Vázquez como un dos galos dese PSdG. Como involucionaron algúns...

2007-09-01T18:40:00.001+01:00

Sobre a demagoxia do nacionalismo español con pel de cordeiro, sobre as lexítimas aspiracións de independencia e sobre eses posmodernos individualistas sen patria nin bandeira

"É un vello truco do opresor aparecer vestido coas ropaxes do oprimido: o verdugo dá un chouto ao palco e finxe ser a vítima da representación. É tamén unha coñecida trapela negar as razóns da opresión: non hai nacións, non hai pobos, só hai cidadáns, só hai individuos, como nas películas de Clint Eastwood, sálvese quen poida".

Xosé Mexuto en xornal.com

"Que queredes que vos diga. Tardei en convencerme. Mais, após decenios de vida malgastos en ensaiar o raciocinio, a paciencia, o tempero, a argumentación, a persuasión e até o optimismo da vontade para contribuir dende a miña identidade nacional galega a construirmos en común un Estado español habitábel por todos, despois de todo ese esforzo durante todo ese tempo, cheguei á conclusión de que estivera a "traballar para o inglés". Nen sequer se trata dun esforzo ilusorio por realizar unha utopía. Non. Trátase dunha "impossible mission". Debín facerlle caso ao don Ramón María dos esperpentos, que hai ben tempo xa que dictaminara por boca do seu alter-ego Max Estrella que "España es un corral nublado". A caverna española obstínase en darlle toda a razón aínda hoxe. Compre renderse á evidencia: só o combate pola nosa autodeterminación como povo, orientada cara a independencia, só ese camiño poderá chegar a algures, só esa actitude suscitará respeito cara nós e os nosos dereitos cívico-políticos, poisque a caverna española só respeita a quen teme. É mágoa, mais é asi. Porque o problema non o somos nós, os galegos nacionalistas: sóno iles, os chovinistas de diversas córes e adubíos. Os atrancos non os pómos nós: poñenos iles. Nós tentamos construir para tódos: iles só se aplican a destruir o que nós dámos construído. Cómprenos elevar o ángulo de tiro na nosa pacífica e cívica proposta para chegarmos alén das suas posicións. E dende aí sempre estaremos a tempo de falar se acaso "abrenuncian" á apolexética dos dogmas para profesaren o uso da razón ilustrada –é dicir, se acaban por ingresar na cultura da modernidade propriamente dita."

Xosé Manuel Beiras, Declaración de Láncara

Ao fío da reacción da maquinaria mediática do españolismo máis feroz e intransixente, e tamén observando certos blogues amigos, véxome na obriga de facer algunhas consideracións ao respecto.

En primeiro lugar, existen varios tipos de nacionalismos, unha miríada deles, diría eu, pero, para o caso, trazaremos dúas variables: esquerda-dereita (non será explicado pola súa condición transversal); nación sen estado-nación con Estado. Polo tanto caer no argumento de que "todos os nacionalismos son iguais" é non ter visión histórica nin perspectiva política.

Hai un nacionalismo que non se pode observar claramente porque está institucionalizado, por dicilo dalgún xeito. Ver unha bandeira española nun partido de fútbol é nacionalismo. Nacionalismo de exaltación dunha nación que ten un Estado que preserva a súa identidade e que, ademais, IMPÓN ese cultura hexemonizadora e homoxeinizadora (através da Administración, dos medios de comunicación, de Decretos, de Recursos contra medidas de discriminación positiva lingüística...) sobre outras culturas que obxectivamente e a pesares do intento do españolismo para aniquilalas, dende os Reis Católicos ate Aznar, viven aínda. Este nacionalismo tamén é coñecido como nacionalismo opresor.

Hai outro nacionalismo que pretende a emancipación. Normalmente non está nas estruturas de poder e ten que valerse de partidos políticos nacidos do "poder popular" para que as súas lexítimas demandas de preservar a identidade negada saian adiante. O nacionalismo galego é un nacionalismo de liberación nacional, reacción do nacionalismo español que agora pretende porse a pel de cordeiro e escenificar unha opresión que sería á inversa. A nación galega (simbólica, cultural, racional, sociodemográfica, económica) ademais, ao non ter Estado, posee a dupla opresión: a xa citada do Estado español que impuxo e impón a súa cultura, e a do sistema neoliberal desnacionalizador por e para o mercado ("impoñamos unhas pautas de comportamente homoxéneas. Fagamos aos seres humanos autómatas. Borremos as culturas. Argumentemos que falar de nación, sexa no contexto que sexa, é estúpido. Vivamos na nación universal do consumo").

¿E todo isto a que ven? E que estou farto, realmente farto, de que algúns digan que nós, os nacionalista galegos da esquerda anti-neoliberal, queremos impoñer falar galego, queremos adoutrinar o Himno nas Galescolas, queremos anexionar municipios limítrofes ou queremos...en fin. Eu só o que quero é SER GALEGO, que o meu idioma non se deixe de falar, que a miña xente poida saber da súas raíces e da súa cultura para aportar coñecemento á humanidade. Ademais, claro, de autonomía fiscal e política. Quero existir como pobo sen impoñer nada a ninguén. E que estamos a confudir NORMALIZAR con impoñer. Porque hai que ser ESTÚPIDO, con maiúsculas, pensar que o galego e o español están ao mesmo nivel, porque é constable que o castelán ten ventaxas xurídicas.

Pois ben, a Historia Política Universal demostrounos que para que os nosos dereitos nacionais (non é baladí ser nación!!!) sexan respectados, a opción máis nidia é rachar todos e cada un dos fíos de subordinación e dependencia do Estado que sistematicamente nos nega. A solución e que os cidadáns galegos exerzamos o noso dereito a decidir libre e democraticamente a constitución dunha República galega social dentro dunha Europa dos pobos e solidaria. Unha vez constituídos en Estado propio, escolleremos como integrarnos noutras estruturas supranacionais e como colaborar para o desenvolvemento dos homes e mulleres e dos pobos do mundo. E cando viva no Estado galego, non fará falla exaltar a nación. Porque xa non teremos ese primeiro nivel de opresión.

E que non vexo outra opción. O nacionalismo español xa é chovinismo e negación de por sí. E eses que non avogan nin por patrias nin por bandeiras, normalmente teñen "embaixo de toda a súa faramalla individualista e anti-identitaria a adhesión a unha nación. A española, por suposto. Unha nación que ademais se concibe como unha entidade eterna, intemporal, como unha deidade que precede a todo e que sobrevivirá a todo. Estes individualistas adoran unha nación que só existe nas súas mentes, a mesma ensoñación mítica que cantara José Antonio Primo de Rivera no seu discurso da Comedia, a da unidade indisolúbel da Constitución española. Así son estes posmodernos: un chisco de Lerroux, un chisco de José Antonio, un chisco do embaixador do Vaticano, un editorial de Pedro Jota, o último alegato progolpista de Jiménez Losantos e a continuar coa representación mentres os verdadeiramente oprimidos continúan unha miga atordoados e algo intoxicados polo pensamento único."

E estou farto dos cipaios. E dos que se amparan na liberdade de escoller para, de forma premeditada, fusilar a Galiza e á súa cultura, que tamén é fusilarme a min. Pero non pasarán. Teña a completa certeza de que venceremos. E non pasarán.

Viva a República Galega con Xustiza Social!
Viva todos os pobos e nacións do mundo!
Viva o xénero humano!
E viva o altermundismo, por suposto!

2007-08-28T23:46:00.000+01:00

No marco da disciplina (ou como non avanzar)

No "Documento dos 16 folios contra os coroneis", feito público o 4 de abril de 1977, afirmábase que calisquer orgaización popular ou de masas é un autómata mecánico ao servicio dos coroneis. (Fonte.: isca.blogaliza.org)

Debo afirmar que, a pesares de que algúns queiran verme como un antiupegallo, non o son. Afirmo sentenciosamente que dende o meu punto de vista a UPG foi e é un activo importantísimo do Movemento Nacionalista Galego. Cos seus pros (traballo incansable, formación medio-alta) pero con moitísimos contras. Entre eles, claro está, a do seu afán de "controlar" e impoñer disciplina a súa maneira. A frase do principio non é baladí, xa que reflicte perfectamente o que, nas miñas carnes, vivín en diversas organizacións socias e estudantís nacionalistas alén do BNG (véxase CAF, por exemplo).

Considérome marxista na forma de analizar a sociedade (na estratificación estrutura-superestrutura e na dialéctica ideolóxica, mais non no caduco sistema de confrontación clásica de clases como motor da Historia que algúns seguen como un catecismo sen saber que xa estamos no século XXI) e liberal-revolucionario no pensamento político. De aí nace o meu socialismo democrático que, ao nacer en Galiza, faime ser nacionalista tamén.

Outros, non obstante, prefiren vivir nunha burbulla sen adaptar o discurso teórico (U-la nova análise da estrutura social que Beiras quería facer no 2004 antes de que o decapitaran para ter praxe congruente cun país terciarizado?). Para ben ou para mal, o agrarismo xa pasou e precisamos dunha nova releitura da situación económica de Galiza que, a pesares de seguir sendo unha neo-colonia da periferia europea, dista moitísimo do que foi nos 70".

Deixando dun lado este tipo de apreciacións que xa realizaremos máis adiante, algo importante que unha opción paridaria da Fronte Patriótica A-ideoloxizada ("estamos por riba da esquerda e da dereita") debe deixar de facer é, por unha parte, a aplicación de métodos stalinistas da aplicación da lei ("según me conviene") e o control férreo dos movementos socias.

No tema da Asociación Galiza-Israel, o que se fixo foi unha persecución contra Pedro Gómez Valadés por ser "cómplice do imperialismo"."Se nos estatutos di que somos antiimperialistas, toda acción que vaia en contra disto é motivo de expulsión". Non direi nada. Porque non comparto a postura do compañeiro Pedro, que ao meu modo de ver é errada. Pero engadirei que tamén nos estatutos do BNG pon que "defendemos os dereitos humanos". E, como é sabido, moitísima xente da Fronte está metida en Asociacións de Amizade con Cuba é Irán. E xa non das súas xentes (como é o caso da AGAI), senón da súa clase política que creba a liberdade de información, non respecta ás mulleres nin aos homosexuais e ten instaurada a pena de morte. Eu non estou nin con uns nin con outros. E despois din que a "nosa" postura é a maniquea... (ou comigo e coa miña espada anti-imperalista, ou con eles, os imperialistas do capital).

Por outra, e non menos importante, o tema da independencia dos movementos socias. A todos eles hainos que separar rapidamente dunha opción partidaria porque deben ser ferramenta ao servizo da sociedade civil, e non correas de transmisión de ningunhas siglas. So así se constrúe a nación. Paso de xigante que deu a CIG coa plataforma "Cultura si, mausoleos non", pedindo responsabilidades ao goberno do PP pero, no caso de existir, tamén á xestión da Consellería de Cultura que agora mesmo preside A. Bugallo.

Un paso importante. Agardemos que tanto CAF, como A Mesa, como ADEGA (Verdegaia xa superou en militantes a ADEGA, vedes o que se consigue sen control?) como demais asociacións sigan o camiño de emancipación que está emprendendo a CIG.

No marco da disciplina dos coroneis nos 70" remataremos por ser unha forza residual. E non avanzaremos cara o que algúns anceiamos: a República galega con xustiza social.

2007-08-24T14:25:00.000+01:00

Cuestión de lugar

Pregunta a profesora a un rapaz dunha escola da Coruña, que opina, de forma honrada, sobre a escasez de alimentos no resto do mundo.

E o rapaz contesta:

"Esta pregunta é moi subxectiva. Ademais teriamos diversas contestacións segundo o lugar onde se formule. Se a realizamos en Europa moitos dirían ¿Que é a escasez?; se a facemos en África preguntarían ¿Que é o alimento?; de facela na clase política Arxentina teriamos un ¿Que é ser honrado?; e de facela nos EEUU a sentenciosa frase ¿Que é o resto do mundo?."

Saúde, patria, esquerda e altermundismo

2007-08-19T15:03:00.000+01:00

A pesares de que algúns homenaxeen a señores feudais baixo o subterfuxio de conciencia de nación (cando o que realmente defendían eran os seus intereses persoais) o que fica claro, unha vez máis, é que non pode existir liberación nacional sen xustiza social. A Historia Universal así nolo ensina.

Todos somos Irmandiños!

PD: ficades convidados á Revolta Irmandiña.

2007-08-13T21:50:00.000+01:00

"Sie sind süß spanischer Junge"

Cinco días no paraíso do capital dan para moito. O primeiro, constatar unha realidade: Europa remata nos Pireneos. Basel-Basilea (campamento base das mini-vacacións) é unha cidade que representa moi ben o meu ideal de harmonía. Un ente "cívico" dos cidadáns e cidadás. O transporte público baséase en liñas periódicas por toda a cidade con tranvías e buses cunha periodicidade curta que desconxestiona o centro. Por poñer un exemplo ilustrativo, en hora punta, vense máis bicicletas que coches. Cascos históricos peonís, rúas limpas...Iso é o que se chama desenvolvemento sostible. Logo de tamén visitar Colmar, Estrasburgo e Lucerna, teño a certeza de que debemos avanzar (dende o nacionalismo e a esquerda, como é lóxico e para que non diga ninguén que me vendín ao sistema por estar uns días en Suíza) para construír espazos máis habitables no país e fuxir do mifundismo ideolóxico que nos inxecta ese españolismo convertido en localismo que burbulla dende as esferas estatais. E é que non hai agora mesmo unha ideoloxía máis universalizante e internacionalista que o nacionalismo galego.

Deixando dun lado reflexións políticas da mini-fuxida Europea, tiven tempo para o lecer. A pesares de que o nivel de vida en Basel é moi alto (8 euros unha caña), as saídas nocturnas foron bastante proveitosas. Nunha delas, nun local chamado "Papa Joes", cruzáronse no aire ferventes paixóns de ollos azuis e pelo dourado. E logo dun pequeno esperpento inducido por factores esóxenos ("kiss star"), ELA susurroume ao oído algo así como Sie sind süß spanischer Junge ("Ti es moi doce, mozo español"). Logo da tradución simultánea, de que a miña boca tatexara, de que as miñas pernas tremeran e de que a miña cervexa agarimara a súa pel, eu, desexando respostarlle algo tan fermoso como a súa cara, espeteille."I am not spanish, swiss girl".

E que, compañeiros, neste miña vida triste, o meu subconsciente aínda ten prioridades. Nin que dicir hai que a rapaza quedou cortada.

2007-08-07T21:59:00.000+01:00

Un socialista nacionalista galego no paraíso do capital. Prometo non venderme ao sistema.

2007-08-05T23:48:00.000+01:00

Ao meu carón, unha mañá

Espertara. A almofada era testemuña asolagada de toda caste de líquidos cuasi-amnióticos propios dunha saída nocturna. Os beizos aínda tiñan o amargo sabor daquel licor café de 2,50 e a cabeza estaba aínda a se asentar. Ata aí todo normal. Estaba contra a parede. Os calofríos percorréronme do cabo á cima cando, nun intento de darme a volta para acomodarme á postura fetal propia das mañás logo dunha borracheira intensa, o meu cú topouse con outro cú. Palpei e, logo de varias comprobacións manuais por peitos e xenitais (efectivamente, quen estaba ao meu carón era muller) fixen o típico xogo de reconstruír fotograma a fotograma a noite anterior.

Saíra da casa contra a medianoite, logo das respectivas cervexas cos compañeiros de piso vendo o estúpido, aburrido e insulso partido de fútbol. Quedara en C. con todos os compañeiros da clase para tomarlle a segunda na R. Ata aí todo ben. Risas, xustificacións do exponencial crecemento da homosexualidade en Compostela e filosofadas arredor do desenvolvemento sostible no río Tambre. Dúas copas e as escaleiras da parte de abaixo tornáronse vertixionsas. A pesares diso, todo ben.

Eran as 2 da mañá e non había indicios de que esa noite perdera o raciocinio. Antes de ir á zona nova, era cuestión fundamental afortalar o proxecto común no A. E comezaron as lagoas e os saltos espazo-temporais. Fodido licor café. Retrousas pegadizas metamorfoseadas ao non entender nin papa do Himno da Unión Soviética e bailes ao son da converxencia europea. Aí foi cando perdín a razón. Xusto no momento en que estaba a falar cunha inglesa do Espazo europeo de Educación Superior.

Seguía nas mesmas: sen saber a razón, non quería xirarme para comprobar quen estaba ao meu carón. Afondei na pesquisa mental.

Logo estivera escoitando un bo anaco a S., ou máis ben oíndo unha serie de sons artellados sen ningún tipo de sentido, dicindo estupideces unha tras outra, mediocridades varias, obviedades, banalidades, frases baleiras de contido e reflexións que un non entende debido ao mal estado físico e mental do emisor e á mestura de indeferencia e alcol do receptor. Non creo que fora S. Nunca caería tan baixo. Nin tan sequera ten conversa para “os cinco minutos despois de”. Sendo tan filósofo-reflexivo como son, non querería escoitar babosadas propias dunha nena de papá que leva estudando 9 anos para sacar a difícil carreira de Pedagoxía. Ademais, que carallo! S. é castelán falante. Eu non me deito con castelán falantes.

Ao mellor era M. Sí. Galego sublime, constructos teóricos aceptables, frases congruentes, conversa política medio-alta, bos peitos, bos peitos, bos peitos. E o que remato de palpar son un bos peitos. Con M. estivera falando case que media hora antes de saír de casa. Parecía interesada en quedar comigo ao longo da noite para comentarme non sei que. Pero M. está con D., o cabrón do D. O incrible home matriculado dende mais de tres anos en primeiro de Económicas e que só ten cerebro para falar das buxías do seu Audi A3 e das tetas de M. Fodido cabrón. Un home con poucas luces, que obxectualiza ás mulleres e que só sabe falar de coches con esa moza tan intelixente. Obviamente M. non é quen está ao meu carón. Mais quixera.

A L., se lembro ben, vina na beirrarúa do M. antes de ir ao centro. Estaba cun rapaz alto e loiro que semellaba Erasmus cun brazos musculosos que incitaban a esnaquizar dentes de frikis informáticos. Achegóuseme un momento para falar e preguntarme se xa deixara de ser un triste e maniacodepresivo xornalista con tendencia á autoflaxelación. Contesteille que con putas non falaba. Corroboreino. O rapaz que estaba con ela era Erasmus que non entendía nada de galego, xa que se chega a entender o que acabo de chamar á súa acompañante afúndume o brazo na cara.

Con Ma. estivera case que toda a noite. Era compañeira de Faculdade, rapaza das que quedan poucas. De boas notas, guapa e compremetida. Mais con esa sorte de escudo que tece ao seu arredor para non deixar ver máis aló. Soe vestir con traxes no que as cadeiras só se insinúan. Pero con Ma. tivera aquel capítulo inacabado e xurei mil veces que non ía volver caer na humillación.

A todas elas funas deixando atrás contra as 6 da mañá, creo.

Definitavemente, non tiña idea de quen estaba ao meu carón. E unha forza sobrehumana e a certeza de que se me daba a volta íame arrepentir impídenme corroborar a miña feminina compaña. De súpeto, noto un revoloteo inquedo no colchón e noto como a figurante descoñecida se pon en pé. Vístese e, logo dun bico na miña espalda desnuda dime un sensual á vez que desconcertante “ciao”. A despedida en idioma internacional impídeme descartar a aquelas castelán falantes.

Marchou. Collín o móbil. Tiña catro chamadas perdidas a horas semellantes. Unha de M., unha de S., unha de L. e outra de Ma. O día semella tormentoso. E moito máis cando por dentro se xuntou, doutra volta, o desacougo, o rancor, a tristura e licor café.

Pero iso xa é outra historia. A cuestión primordial e deixar de lado as radiografías tendenciosas e esa intensa cor branca que por momentos parece que toma o meu corpo.

2007-07-30T12:12:00.000+01:00

Galiza Nova acusa a Mari Faraldo de dar orde de arrincar os seus carteis

Nos pasados días Galiza Nova de Betanzos iniciou a cuarta edición da campaña para a eliminación da raíña das festas por considerar que esta representa uns valores caducos e totalmente sexistas non adecuados para unha sociedade onde a igualdade entre os xéneros sexa un dos valores prioritarios. As mocidades nacionalistas anunciaban que “neste momento, onde por primeira vez Betanzos é rexida por unha muller, semella ser o ideal para que desde a alcaldía se amose unha verdadeira vontade por rematar coas desigualdades de xénero, facendo visíbeis as posibilidades de actuación real das mulleres na vida pública” tal vez sería posible dar este necesario paso, mais lonxe diso, e a maiores da belixerancia con que o PP respondeu na prensa, “temos testemuñas de que María Faraldo deu orde a empregados municipais de arrincar carteis de Galiza Nova e temos indicios de que foi así” incidan desde a Dirección Local das mocidades do BNG.

Varias testemuñas afirman ter visto a empregados municipais arrincando os carteis pegados polas mozas e mozos nacionalistas por orde da alcaldesa no canto de desenvolveren as terefas propias do seu traballo. Para Galiza Nova a alcaldesa pretende coutar o exercicio da liberdade de expresión, dereito fundamental que recoñece a Constitución, a Declaración Universal de Dereitos e outros moitos textos xurídicos aplicábeis no Estado. O Partido Popular non só vulnera así un dereito fundamental senón que amosa a súa praxe totalitaria ao obstaculizar a liberdade de expresión e a súa non predisposición ao diálogo, para alén de utilizar aos empregados do Concello ao servizo da alcaldesa e do seu partido no canto de estaren ao servizo de toda a cidadanía.

Con todo, a Dirección Local de Galiza Nova lembra que non é a primeira vez que ten problemas con María Faraldo pola cartelaría, recordando que cando pasaran o filme “Hai que Botalos!” no Liceo María Faraldo arrincara ostentosamente os carteis diante dun nutrido grupo de persoas e tildara á organización xuvenil nacionalista de “indecentes”.

2007-07-27T14:20:00.000+01:00

"Aquí está, vivo, en pé, o noso Irmán Daniel!"

Resaca patriótico-esquerdista logo do descomunal traballo polo Día da Patria Galega. Un Festigal e unha Quintana con moitísima xente como inequívocos puntos de referencia. Un piso cheo de merda grazas aos compañeiros que, logo de sendas borracheiras, non tiveron as forzas suficientes como para pasar a fregona.
Encontros casuais -ou non tanto- e etílicos para lembrar pasados tortuosos; turnos na acampada para constatar que o Estado de Benestar fracosou comigo no que se refire á lingua estranxeira; postos do socialismo democrático para afortalar o proxecto colectivo; ofrendas en Bonaval coa Secretaria, o Conselleiro e as consignas panfletarias (véxase título) que tantos nos gustan, a pesares de non ser eu ningún mitificador.

E coñecer xente nova, ver outra que facía tempo que non vía ou simplemente pasar un bo rato entre amigos e traballo.

Uns días para lembrar, coiro. Uns días para lembrar.

E para a xente á que vos incitei a mercar o libro do Concelleiro, déixovos un fragmento (o comezo) para ver se vos remato de convencer.

"Son ben consciente de que a miña historia merece un comezo tan extraordinario coma os extraordinarios feitos que me impulsan a escribila. Un comezo, xaora que si: todas as historias dignas de ser contadas teñen un comezo, un arranque, un punto de partida que se pode situar na infancia, como dicía o outro, ou incluso moito, moito máis alá, quen sabe se nesa plácida e bretemosa lagoa de augas mortas á que nos conducen -contracorrente, escuridade, voces perdidas- os indómitos e entrambilicados afluentes do noso sangue. A miña historia, esta historia, é o relato dunha desfeita, dunha ruptura, dun fracaso, e en certa maneira tamén, paradoxalmente, un relato sobre o éxito. Claro que hai tantas historias sobre éxitos e fracasos -atrévome a dicir que tantas coma seres vivos- que cómpre berrar moi alto para que un novo relato non se converta, dende o primeiro, nunha historia máis no mar de historias, nun borboriño, nunha brisiña tan breve e tan fugaz coma a que pode inducir o derradeiro voo dunha bolboreta."

Trinta e dous dentes.
Editorial Galaxia.
XLL

2007-07-24T00:42:00.000+01:00

Vémonos todos alí, no ceo de bandeiras e de estrelas. Ao fin e ao cabo, todos estamos na mesma casa. E se queredes escoitar a tan socorrida canción, pinchade aquí e premede no reprodutor do último post.

Viva Galiza Ceibe e Socialista!
Viva a República Galega!

OS TEMPOS SON CHEGADOS(NA LÚA)
Que non pare o bailador
que non pare, vai arredor!

Cheguei o vintecinco a Compostela
nun ceo de bandeiras e de estrelas
estabas onde ia a Galiza Nova
de tódolos secretos tomei a proba

un saúdo
de vellos compañeiros, de namorados
que brindan porque
os tempos xa son chegados

Que non pare o bailador
que non pare, vai arredor!

busquei teus ollos perto dos insubmisos
amei a libertade do teu sorriso
e crece o movemento que nos defende,
nin amos nin escravos do amor que prende.

un saúdo
de vellos compañeiros de namorados
que brindan porque
os tempos xa son chegados

os tempos son chegados das vaguedades,
amamos a loucura e a inmesidade
Pasamos toda a noite eu e mais ela
na lúa de Santiago de Compostela
Os vellos compañeiros, os namorados
brindaban porque
os tempos xa son chegados

que non pare!

2007-07-18T21:19:00.000+01:00

Sen querer pasar páxina

Logo de recibir a última nota, pódese dicir, sen medo a errar, que pecho un ciclo. A pesares de que o meu idilio co edificio vai continuar pola miña vontade inequivocamente investigadora, non vai ser o mesmo. Triste e fatídica frase, sentenciosa diría eu. "Non vai ser o mesmo". Non ides estar vós. Si, vós. Eses mesmos que debuxábades cafés espúreos, naipes silandeiros ou recortes provocativos en medio dunha clase do invisíbel. Os mesmos que críades que o que estabamos a vivir ía ser para sempre. E non pode ser. Porque son licenciado, xa. E o abismo abriuse de súpeto diante miña, tentando agarrar forte as lembrazas que caen como graos de area entre os famélico dedos.

A facultade seguirá tendo vida, cos revolucionarios troskistas (inzados de coraxe bolxevique descafeinada) pasando a un segundo nivel. Mais por máis que busque, en Reprografía non estará ela, nin el na cafetería. Nin eles na entrada, nin elas na porta das Aulas. Un parte de min quedará orfa, e ao mellor só terei o consolo de escoitar, na bocanoite, algunha das vosas voces saíndo da radio e diluínse na parte máis profunda do meu maxín ate conciliar o sono.

Non pretendo ser catastrofista, porque a miña vida de estudante aínda non rematou. Pero teño a sensación de que agora si que remata un ciclo. E, non quero. Teño o desacougo de pensar de que o maña o teña que vivir no onte para non esmorecer no presente. Teño a terrible certeza de que a cada paso que de, vouvos ver un pouquiño máis lonxe.

E como é lóxico, teño medo, un medo irrefrenable e fedorento, de que, sen querelo, un día esvaezades no horizonte. E cando así sexa, por máis que intente buscar no chan, non vos atoparei.

Non quero pasar páxina. Quero voltar a aquel día no auditorio ateigado. Quero voltar a ese xoves 2 de outubro de 2003. E quero volvervos coñecer.

2007-07-09T17:14:00.000+01:00

Xogando as luces do amencer a facer figuras solsticias na parede, o despertador seguía a marcar a fatídica hora do mediodía, sendo consciente Amarante de que, para ben o para mal, hoxe comezaba un novo e duro día. Non tiña intención de apertar os dentes, doutra volta, para botarlle de novo as doses exactas de sal á ferida e autoflaxelarse. Xa tivo suficiente coa humillación que tivera ao lado do Mercado de Abastos. Prendera o sono enriba do seu brazo esquerdo, polo que, durmido e aínda sen comezar a circular o sangue e notar aquel fatigoso formigueo, tivo que darse golpes contra a parede para recuperar a súa condición de persoa coas extremidades superiores en plenitude de condicións prensís. Logo de tal exercicio absurdo (e absurdo entendido dende a postura de observador exterior, xa que se existise un grande irmán rozaría a incomprensibilidade ver unha persoa ao erguerse golpear o seu brazo dereito contra unha parede) e, seguindo os parámetros do convencionalismo fisiolóxico- o que a xente do común chama ir ao baño-, topouse de fronte coa pura realidade do estudante universitario medio logo dunha xornada intensiva ( e autoexpansiva) de xoves compostelán. Merda saíndo de cada un dos poros do piso, cascos de cervexas, patacas fritidas polo chan e un fedorento cheirume que viña dun extraño bulto envolto nunha vella manta no sofá. Era Laura. Era a fodida Laura. Por un momento crin verme no espello envolto en sangue lembrando o desagradable e fotográfico capítulo da nosa vella historia.

Por un momento crin lembrar. Pero menos mal que todo foi triste sono. Ou o que algúns chaman pesadelo. Que mais ten. A cuestión primordial é que non foi real.

2007-07-03T14:53:00.000+01:00

As Irmandades da Fala
contra o feroz centralismo
¡déronlle ó povo galego
un craro nacionalismo!

E despóis das Irmandades
esforzados galeguistas:
¡ganaron grandes batallas
fixeron grandes conquistas!

Bóveda e mais Castelao
foron os nosos guieiros
que levaron a Galicia
por galegos derroteiros.

Pero no ano trinta e seis
militares e fascistas,
¡asoballaron Galicia
con xeitos imperialistas!

¡Anularon o Estatuto
o povo foi masacrado,
Castelao morreu no exilio
Bóveda foi fusilado...!

Mais aquel probe Estatuto
non foi ningunha victoria:
¡só o comezo do principio
para endereitar a nosa Historia!

(Popular, arranxos de Suso Vaamonde)

2007-06-22T14:49:00.001+01:00

Un pouco de humor na noite de pedra.

Fonte: Betanceiros, que queredes? http://www.blogoteca.com/betanzos/

2007-06-16T22:13:00.000+01:00

Queridos amigos e amigas que ledes o meu blog:

En Betanzos vai ser alcaldesa a señora Mari Faraldo, Secretaria de Organización do PP da Coruña que instou aos alcaldes do seu partido a que retrasaran a firma de convenios para constituír as brigadas anti-lume sen importarlle a nosa terra nin os seus veciños e veciñas. Sí, esa mesma señora que milita nun partido que recolle o franquismo sociolóxico. Sí, saben? O partido do xenocida Aznar (guerra de Iraq), do fascista Fraga (sí, sí, foi ministro de Franco, e Franco era un ditador fascista, pola tanto Fraga tamén o será, non sí?) e dos opusianos nacional-catolicistas de Acebes e Zaplana. Sí, eses mesmos que comentaron que era unha ofensa contra o Estado que Zapatero non fora á misa do Papa ou que Anxo Quintana non lle fixera a ofrende ao Apóstolo o día 25. ¿Pero non vivimos nun Estado laico?

Pois ben. Hai un partido novo en Betanzos que se chama Cidadáns por Betanzos. Presentouse ás eleccións, encabezando a lista un ex-PP. Sacaron 3 concelleiros e tiveron a chave de goberno. Hoxe foi o pleno extraordinario de investidura e que sorpresa levei cando CXB (logo de escoitar en boca dos seus militantes que nunca votarían por Mari) fixo alcaldesa á susodita. Dirán, "nós queriamos botar aos Lagares". Ben. Os Lagares serán uns cabróns. Non o nego. Pero Mari Faraldo, ademais de cabrona é facha e analfabeta funcional (lembremos que nun pleno non condenou o franquismo, polo tanto non retiro o insulto e, ademais, o repito..."analfabeta funcional"). E o de facha non é unha perrencha de neno pequeno nin un insulto sen fundamento. É constatable.

Quero dar os parabéns aos "progres claros e transparentes" de CXB por facer alcaldesa a unha tipa do PP de Acebes, Zaplana e Aznar. Non deixo de ter unha pequena pedra neste corazonciño. Porque en Cidadáns por Betanzos pensei que había xente respetable politicamente. Pero logo do espectáculo bochornoso que nos deron (prazos, esixir a alcaldía, etc,etc) pouco queda por dicir.

Eu son nacionalista, de esquerdas e demócrata. E teño que respectar a vontade do pobo. Pero creo firmemente que CXB enganou aos seus votantes.

Polo miña banda só dicir que loitarei porque volva o progreso da man do BNG de Betanzos ao concello. Porque creo que somos os únicos que falamos, durante toda a campaña, de propostas concretas para avanzar en calidade de vida e benestar, construíndo unha cidade participativa dinámica. Queda un día menos para as próximas eleccións. E mentres PP, CXB e PSOE seguen co "mercadeo"o nacionalismo de esquerdas en Betanzos seguirá escoitando aos veciños. Como fixo e fará.

Queda un día menos para que outro novo Betanzos sexa posible. As municipais do 2011 están aí, á volta da esquina. E algúns seguiremos facendo camiño para que o BNG sexa a forza máis votada. Porque será garantía segura de que Betanzos será da maioría social. E non só da mesma clase política vella e podre.

Saúde, patria e esquerda

2007-06-06T15:14:00.001+01:00

Ás veces uns pregúntase que ten que ser o SOCIALISMO. Fuxindo de concepcións dogmáticas e intransixentes, o socialismo debe fundamentarse nunha esquerda moderna e aberta, avanzando nos principios de democracia participativa e na reformulación dun Estado de Benestar agora mesmo asfixiado. Non hai que falar de estatalizar, senón de socializar, facer público. E só haberá socialismo cando exista esa tan demandada xutiza social e cada por fin a igualdade sexa un vocablo con contido concreto. Sen esquecernos, claro está, da propia capacidade do individuo para emanciparse intelectualmente do sistema. En resumidas contas, o socialismo ten que ter claramente dous piares: un material e outro intelectual.

Con isto comezo o encerro por mor dos exames.

Patria, esquerda e internacionalismo

2007-06-02T15:08:00.000+01:00

Eleccións municipais 2007

Hoxe vou desconectar un chisco dos exames e facer unha pequena reflexión ao fío das eleccións municipais. Asumindo e respectando o resultado emanado do pobo, quero deixar constancia dunha realidade, ao meu modo de ver, obxectiva.

-O BNG de Betanzos presentouse ás eleccións co programa máis completo. Basta con ver que outros partidos presentaban trípticos con medidas puntuais, superficiais e xenéricas. Poñamos por caso o de CXB, que nese tan socorrido papeliño con 7 compromisos parecía que "nos descubrían a pólvora" como por exemplo no que atinxe a participación cidadá na vida pública! Vainos dar un exemplo de democracia participativa a lista que encabeza unha persoa que ata fai moi pouco tempo bloqueou sistematicamente o Regulamento de Participación Cidadá e Consellos sectorais naqueles eidos susceptibes de participación veciñal que propuxo o BNG?

- O BNG presentaba o mellor candidato. Lonxe de cabezas de lista que parecen acomodados na poltrona do poder logo de máis de 20 anos; lonxe de señoras que pouco máis que animaban á xente a prender lume ao monte; e lonxe de candidatos conservadores que pertencen a esas familias burguesas que sempre "cortaron o bacallao" en Betanzos. Andrés Otero era o candidato da maioría social, un candidato preparado que estaría sempre ao servizo da clase traballadora e nunca só das élites despóticas!

-O BNG presentouse cunha xestión municipal boa. Levamos o peso do goberno. Fomos os primeiros en poñer en valor o casco histórico, tomando medidas transversais como a rehabilitación de casas; peonalización e construír esa cidade para o cidadán e non para que os señoritos aparquen o coche diante do bar para tomar o café tendo a súa casa a 20 metros; apoio ao Centro Comercial Aberto e á modernización do Comercio. E que dicir o que se fixo coa mocidade: por primeira vez se constituíu en Betanzos un Consello da Mocidade, dando un paso na calidade da nosa democracia. Os mozos e mozas tiñan voz e voto nas liñas políticas a implementar dende a Concellería.
E que dicir en Urbanismo! A nosa revolución foi simplemente facer que se cumplise a legalidade. Porque o Urbanismo ten que estar ao servizo do interese xeral, e non dos intereses de construtoras, promotores e particulares. É dicir, asentamos as bases para un proxecto de cidade aberta, participativa, dinámica e sostible na que poder vivir.

- O BNG de Betanzos incardínase nun proxecto integral de país que ten o nacionalismo de esquerdas que representa o Bloque Nacionalista galego. Avogamos pola adaptación das estruturas locais á dinámica socioeconómica real e non á unha cuadrícula feita dende Madrid por xente cuadriculada no que se refire ás arcaicas provincias.

Pero a última palabra tena o pobo. Non vou falar de "demopedia", tal e como recolle de forma excelente un grande escritor nun artigo (..."porque unha das meirandes chatas das democracias occidentais –entre as que inclúo a democracia española, e singularmente a española- é a de pasar na punta dos pés por algo que xente en aparencia tan dispar coma Proudhom ou Rousseau ,“o meu dereito de influír nos asuntos públicos imponme a obriga de instruírme antes neles”, puxeron en certa maneira de manifesto: non hai verdadeira democracia –e digo democracia material- sen educación.) Non o vou facer.

-Dou os parabéns a un PSOE cada vez máis descafeinado ( U-la esquerda?) por ser a lista máis votada.

-Dou os parabéns a Cidadáns por Betanzos por irrumpir con tal forza no arco municipal e agardo que a súa presenza faga máis rico o debate. Do mesmo xeito fágolles un chamamento a que non decepcionen ao seu electorado.

-Ao PP non lle dou os parabéns por nada. Basta con estar nunha mesa con eles para saber como son.

E antes de rematar, comentoume "blancolexítimo" na mesa que non entendía o nacionalismo. Pois eu son nacionalista galego por vivo nunha nación que non ve recoñecidos os seus dereitos culturais, políticos e sociais. Son nacionalista porque son de esquerdas e vivo en Galiza. Son nacionalista de esquerdas porque son anti-imperialista, ecoloxista, feminista e porque traballo para a maioría social. E son do BNG porque é a fronte que pode canalizar de mellor xeito as miñas ansias de aportar á cultura universal unha visión particular. E traballo todos os días no BNG porque, dende o meu punto de vista, somos a única organización transformadora, que está en Foros Sociais e en todos os colectivos que aínda pensan que o sistema no que vivimos é tremendamente inxusto como para xustificalo. Porque somos os únicos que cren e loitan por outro Betanzos, outro Galiza e outro mundo máis xustos.

E dos resultados no resto de Galiza, dicir que non foron malos de todo. Mantivémonos en porcentaxe e subimos en concelleiros e alcaldes (a pesar de baixar en votos).

Acepto, como dixen anteriormente, os resultados electorais, por ante todo, son demócrata. Non obstante non deixa de ser certo que se un pobo escolle libre e democraticamente o seu suicidio non por iso está ben o suicidio. Déixoo así no aire. Pero repito, ante todo son demócrata. E o que diga o pobo, que así sexa.

Saúde, patria e esquerda compañeiros!

Os tempos serán chegados. Paciencia e traballo.

2007-05-21T13:31:00.001+01:00

A 13ª promoción de Xornalismo

Por un momento non había reloxo. Por un momento crin que non existía o tempo.

Doutra volta, a todos vós. É que, sinceiramente, non me saen as palabras.

2007-05-12T22:13:00.000+01:00

(Obviamente na foto falta moiiiitaaaa xente, pero é a única que teño)

A todos vós

Chega o fatídico día. O tan odiado momento no que me vou dar conta de que a vida pasa páxina. Sigo tendo medo a ese ateigado auditorio e á tendenciosidade das palabras. Éntranme calofríos tan só en pensar en que virá despois. Porque por moito que intenten convencerme sei que nada será como antes.
Lembro cando, pipioliños e asustados, chegamos a ese mesmo sitio onde nos imos despedir. Cal profecía do eterno retorno, voltamos ao útero materno para darnos as últimas apertas e crernos nenos antes de ter a certera impresión, ao pasar a man pola cara, de que xa somos adultos. Lembro. E teño medo de non lembrarme de todo. Lembro as clases de Outeiriño collendo apuntes e obras sen sentido; lembro os Power Points de Xosé López; lembro a inutilidade das clases de Celeiro; lémborme de ti; lembro os CAF, por suposto que lembro todos e cada un dos Comités nos que xogabamos a cambiar o mundo; lembro o ton de voz de Neira Cruz e lembro os traballos de Túñez e Berta; lembro os primeiros programas de Radio cos deputados tránsfugas de Madrid; lembro cando Beiras entrou pola porta e me mirou cos seus ollos azuis; lembro de tomar o sol con vós e sí por fin dicir que a vida era harmónica; lembro e teño presente a Faneca Brava; lémbrome de ti. Lémbrome dos cafés clariños eu Suso. Lémbrome de que ninguén quería xogar comigo ás cartas menos ti.
Tantas e tantas cousas: Galiza Nova, BNG, EN, listas, programas e licores café no Avante. Berros de Independencia e xustifacións do meu socialismo democrático. As aulas con Margarita Ledo (visíbel, invisíbel), os martes a primeira con Soengas, os nomes estranxeiros de Fotoxornalismo. Bonaval. ¿Lembrádesvos de Bonaval? A miña financiación cuasi que forzosa de Adiante, cal imposto revolucionario. O xulgado co compañeiro detido. Os paseos de noite. Apolo, e nunca en español. Os chupitos no Chasis. As apertas sentidas. A viaxe a Túnez. Ela, sí ela. As clases de tele con Ana Isabel. Eu facendo de Quintana, de Beiras, do Tolo da Colina, de Felipe González. A americana marrón coa estrela vermella incardinada na bandeira galega. A camisola rosa. Ti, doutra volta. A Alameda. O desacougo. Os segredos.
Xornalismo remata. Un ciclo vaise esvaecendo. Pero teño que dicir que sempre me quedará algo de vós. Funme formando coas partes que me fúchedes agasallando. Eu son así porque tiven a sorte de coñervos. Todo foi produto da casualidade…pero que non o é na vida?

E así todo mesturado. Porque facer distinción sería inxusto. As lembranzas e todo o que compartín ninguén poderá roubarmas. Ficarán aí para sempre. Ante todo, grazas por aturarme durante estes catro anos, compañeir@s. Podo afirmar sen medo a errar que foron os catro mellores anos da miña vida.

Por iso, este post vai dedicado A TODOS VÓS.

Oxalá os nosos camiños volvan cruzarse.

2007-04-30T00:30:00.000+01:00

Nación, benestar individual e colectivo. Outro mundo posible, outro mundo probable!!

Certamente hoxe podería ter falado de moitas cousas: a razón da existencia en pleno século XXI dunha institución tan sumamente antidemocrática e noxenta como é a realeza; certos inquéritos de intención de voto que pronostican a caída en picado do neoconservadurismo medieval opusiano nas grandes cidades galegas; ou calquera paranoia xornalística que se me ocurrira no momento.

Pero permitídeme facer un exercicio de autoxusticiación baseado no egocentrismo-narcisismo-ególatra ao máis puro estilo do político mediático que quere converter (e non reparo en siglas, porque por desgraza acontece en moitas casas) as ilusións dun pobo militante en consignas demasiado parecidas entre sí como para pensar que “isto non foi produto da casualidade”.

Entendo que para conseguir o benestar colectivo é preciso o benestar individual das sumas. Pero temos que lembrar que é perigoso xogar co principio liberal por excelencia. Creo na nación dos cidadáns e no mundo das persoas, pero tamén creo na colectividade e no beneficio da mesma por riba de calquera outra consideración. Conxugo en min mesmo o liberalismo revolucionario do SXVIII no sentido ideolóxico e o socialismo democrático no sentido político adaptado ao século XXI, lembrando que para min existen varias premisas irrenunciables, en forma de decálogo esvaradizo (e engarzado).

1- Nunca primará o interese particular sobre o xeral, como decote acontece no sistema capitalista.

2- O sistema capitalista é manifestamente inxusto como para xustificalo. Ante isto ten que xudir unha concepción aberta e non dogmática do socialismo.

3- As medidas socialistas son perfectamente compatibles coa democracia.

4- A democracia participativa é a mellor medida para activar a sociedade civil.

5- A activación da sociedade civil constitúe un elemento indispensable para a fiscalización dos poderes públicos.

6- Os poderes públicos deben implementar medidas que garantan a transparencia administrativa e a participación dos cidadáns na vida pública (ver 4) e así producir conciencia participativa.

7- A conciencia participativa irremediablemente provocará un efecto dominó na sociedade occidental para tratar de forma non paternalista os problemas de crónico sub-desenvolvemento do SUR.

8- O SUR deberá tomar conciencia do seu problema para procurar a emancipación das megacorporacións transnacionais.

9- As megacorporacións transnacionais sucumbirán ante a coloboración NORTE-SUR para erredicar a cultura individualista do sistema.

10- Este cultura individualista morrerá en mans da cultura mundial da cooperación entre seres humanos e pobos. E o mundo será, por fin, máis xusto.

E non fai falla destruír nin desestabilizar para cambiar todo isto. A Historia demostrounos que, ás veces, as revolucións democráticas e pacíficas teñen o efecto desexado. Será cuestión de tempo. E de moita, moita paciencia.

2007-04-23T19:30:00.000+01:00

FUXIR

Fuxir. Ese esquizofrenicamente inconsciente desexo de marchar de todas partes.

Fuxir. Esa terrorífica sensación de que todo se vai diluíndo.

Fuxir. Esa abrumadora hipocondría que latexa en casa esquina do edificio.

Fuxir. Ese desacougo que me entra por dentro cada vez te vexo.

Fuxir é ás veces o máis cobarde. Pero logo de tanto cavilar, de darlle voltas e voltas ao mesmo de sempre, chego á conclusión que o meu destino é fuxir. Cando fique parado preocupareime.
Porque cando non pense en fuxir estarei irremediablemente perdido.

E aquí está o fragmento que saquei do baúl das lembranzas para non deixar de avanzar...

A utopía está no horizonte e, cando nos aproximamos dous pasos, ela afástase na mesma medida. Se camiñamos dez máis, móvese en dirección contraria en novos dez pasos.
Por máis que eu camiñe, xamais a alcanzarei.
¿Para que serve a utopía?
Serve para iso: para que eu non deixe de camiñar.

2007-04-13T23:27:00.000+01:00

Moraima

Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.

Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abala.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.

Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non decir Moraima.

(Celso Emilio Ferreiro)

Ás veces un sinxelo poema ven a resumir un estado de ánimo. Coido que Celso Emilio Ferreiro soubo facelo á perfección.

PD: Escoitalo na voz de Suso Vaamonde, fai tremer a un.

2007-04-06T19:37:00.000+01:00

FILE TAPE

"Escribira na caixa da cinta File Tape con rotulador vermello. File Tape, cinta de arquivo. Algo que pasará a un anaquel, entre moitas cousas, que non se vai volver mirar nunca, mentres o sinal eléctrico se irá esvaendo, pouco a pouco, inexorablemente, na banda magnética, ata borrarse de todo. Como os recordos. Chegará o día en que nada se recordará. Pasarán anos, centos de anos, e nada disto terá importancia. File Tape."

"Ruído". M.Anxo Murado.

A literatura é a medicina contra eses momentos de desacougo.

2007-04-02T18:47:00.000+01:00

Galiza Nova

Poucas veces falei en primeira persoa de forma directa. Hoxe fareino. Perdimos a Asemblea Nacional de Galiza Nova, a pesar de ser os únicos que propoñíamos un proxecto político novo para sacar á organización da crise que estaba a sufrir. Non caerei na demagoxia de dicir esas consignas tan repetidas na noite de onte como "20 cabezas, 1 cerebro", "Independencia si, se Paco di que si" ou mesmo facer algúns comentarios sobre os buses de última hora e poñelos de escusa. Non o farei.

A Asemblea decidiu unha nova Dirección Nacional da que son membro. Parabéns a todos e cada unha das persoas que forma esta nova Dirección Nacional. Eu traballarei dando todo o que teño por Galiza Nova sempre e cando non me poñan pedras no camiño e sempre e cando non se faga dirixismo dende aqueles sectores dogmáticos e medievales que consideran á xente simples compañeiros de viaxe utilizándoos en beneficio propio. Como comentei na AN, o BNG e Galiza Nova son un medio, non un fin. Non debemos converter isto nunha oficina de colocación.

Teño que dar as grazas a certa xente que, tendo que levartarse todos os días ás 8.30 da mañá, quedaba ate horas intempestivas negociando proxectos comúns certamente proveitosos.

Viva Galiza Nova!

Viva a República galega socialista!

2007-03-27T18:05:00.000+01:00

ISAAC

Isaac Díaz Pardo foi, nos seus anos mozos, un revolucionario convencido. Militou nas Xuventudes Socialistas Unificadas e diso quedoulle, a pesar do irremediable paso do tempo, un profundo pouso de loita. É unha das bisagras que conectou en perfecta harmonía o sentimento galeguista cultural co republicanismo político daquel tempo. Constitúe unha desas personaxes que non deixa indiferente a ninguén, ben sexa pola seu afable e entenrecedor rostro, polos seus descursos enchoupados da lucidez mental dun xenio, ou polos esforzos de denuncia a aqueles sectores cómplices da barbarie que non queren recuperar a memoria e que están moi preocupados en poñer nun mesmo saco a vítimas e verdugos. Díaz Pardo é un deses tolos aos que a intransixencia fascista matou ao seu pai e que agora só pide recoñecemento e xustiza. E non esquecer. Por iso de que a amnesia pode levar a repetir os tristes erros do pasado.
Deu toda a súa vida pola cultura e lingua galega, que é o mesmo que dar a vida pola construción nacional e polo reforzamento dunha identidade sempre tan feble polos ataques sistemáticos dos axentes externos e por iso tan galego como é a autonegación.
As crónicas incorformistas, merecedoras do VII Premio de Xornalismo Literario e de Opinión Roberto Blanco Torres, entroncan á perfección coa personalidade de Díaz Pardo: un xornalismo e unha vida con clara vocación intencional, con certero ímpetu de avance. As súas empresas non responden á máxima da plusvalía: foron un exemplo de traballo en prol do país, estudando, producindo e divulgando a cultura do noso pobo.
Mais, como decote acontece, xorde ese capitalismo feroz que só entende o idioma do beneficio. O que lle están a facer, e perdónenme a expresión, é unha auténtica cabronada. Pero teño a completa certeza de que a Historia colocará a cada quen no seu sitio. No que respecta a Isaac, vaino facer nun deses lugares aos que só teñen acceso os privilexiados. Ao resto aínda non o teño tan claro.

2007-03-24T18:55:00.000Z

Teño a impresión de que todo o que me dicías era mentira. Porque se de verdade o sentías non se pode esquecer nun mísero día. Agora entendo porque pechabas os ollos ao artellalo: non tiñas a suficiente sinceridade. A culpa é miña por crerte.

2007-03-23T11:59:00.000Z

Recuperando a (des) memoria

"Cando será a terra para os seus fillos", di algo así unha canción de Lamatumbá. Son os desherdados da terra.

A aula hoxe do señor presidente lembroume a aquelas que tiñamos en segundo curso co mestre. Para que despois digan que neste Faculdade non aprendemos nada. Eu cando menos aprendín a apreciar se cadra aínda máis ás persoas e á colectividade. A Universidade non está ben, eu diría que está en perigo de morte pola privatización e o elitismo que nos queren impoñer os que teñen unha idea errada do que debe ser Europa. Pero aínda así, mantemos o eixo vertebrador da súa razón de ser: a socialización do coñecemento e a complementación entre parias.

Pois ben compañeiros, temos que ter presente que o que debemos facer e seguir a construír esa Universidade Socialista da que falaba el no ano 1985. E non debemos caer en concepcións dogmáticas desa palabra tan ambigüa: socialismo. Temos que rexuvenecer o descurso e adaptalo aos novos tempos con novas técnicas. O socialismo está en cada un de nós. Debemos comezar pola superación do individualismo que nos impón o sistema e trocalo pola cultura de cooperación. Logo todo virá dado.

E non esquecer. Porque navegando na historia e téndoa presente non caeremos non mesmos erros do pasado. Non nos esquezamos dos herdedados da terra. Recuperemos a (des) memoria.

2007-03-11T22:17:00.000Z

Ansia. Ansiar. Ansiedade. Ansiolítico. Ansioso. Antagónico.
Antano.
Antisistémico, antisistema. Antagonismo.
Antano.
Antónimo. Antagonista.
Antano.

Ás veces o mellor e poñerse unha camisola apretada e desfrutar do sol de Marzo. Aínda que só sexa un espellismo, por un momento crin que o mundo era harmónico. Pero todo foi unha falsa esperanza.

2007-02-28T12:03:00.000Z

Ansiedade
Reunión ordinaria do mércores 28 de Febreiro no meu cuarto que comezou en segunda convocatoria, con asistentes: a mota de po e máis eu. A orde do día era a seguinte:

1- Lectura e aprobación da acta anterior
2- Agardar
3- Abandono
4- Agardar
5- Abandono
6- Agardar
7- Abandono
8- Varios

No punto de varios a mota de po presenta unha moción de censura pola miña pésima xestión da crise. Deféndome dicindo que eu fixera todo o posible para que saíse cara adiante. A votación queda empatada (1-1), mais polo voto en calidade do Responsable (eu), quedo ratificado no cargo. A mota de po entra en cólera e abandona a Asemblea, alegando manipulación. Fico só na Asemblea...Non teño forzas nin para facer unha proposta de resolución. Tremo. Como aquela vez.

2007-02-23T20:14:00.000Z

Lembranzas de papel

Ao máis puro estilo do Ulises mesturado co romanticismo alemán do S.XIX. Por máis que intentaba achar algunha similitude entre o que lle acontecía con algún socorrido fragmento da literatura universal, o único que atopaba era unha simbiótica interrelación entre a incomprensión de Joyce e calquera verso dun desesperado autor centroeuropeo profundamente torturado pola indefinición en todas as esferas da vida, ao observar que aquelo que vía cunha óptica multicolor acaba por converterse nun decadente fotograma en branco e negro. Ancorado na memoria recente. Escribía compulsivamente un fragmento en busca dunha anestesia que ao fin e ao cabo só lle podían conceder as letras.

“Unha dor (...) roíalle o corazón. Silenciosamente, ela acercáraselle nun soño despois de morrer, co seu corpo consumido, ulindo a cera e pao de rosa. O seu alento, inclinado sobre el, mudo e cheo de reproche, tiña un leve olor a cinza mollada”.

Unha e outra vez, miriadamente frenético, sen cesar, rematando tintas, bolígrafos, desgastando as teclas do ordenador ate que o raciocinio dixo: basta. Non puido máis. Logo dun instante de calma tensa, asolagouno un agoniante sentimento de dor. Agarrando o peito, tatexou bágoas por uns ollos infestados de veas pola taquicárdica vixilia nocturna. Lonxe de producir esa esperada descarga para que por fin volvese unha migalla de benestar e tranquilidade ao seu cuarto, a incompresión volveu inundalo.

É un tanto complicado sintetizar sensacións e sentimentos que se apelmazan e se superpoñen nas papilas gustativas amargas da lingua. Moitos din que non é máis grande o que máis espazo ocupa, senón o que máis baleiro deixa cando marcha. E antes de borrar o disco duro dos recordos co fin de evitar recaídas futuras, escribiu esa última frase sentenciosa que veu a resumir unha hipocondría estridentemente agarimosa que sempre lle quixo adicar. Pero que polas circuntancias viuse obrigado a cambialo de presente a pasado, xa que os incidios e os feitos apuntaban a que o que ela sentía non tiña volta atrás.

E porque poñelo en presente sería autoenganarme e facerme máis dano.

“Se algunha vez vin vantaxosa a eternidade era coa única condición de tela vivido contigo.”

2007-02-18T21:12:00.000Z

E non quero.

Iso. É iso. Exactamente iso.

Quero buscar fórmulas que expliquen mediante analoxía o que está a pasar. E dinme perfectamente conta que os desdobramentos da estrela están a converxer. Que xa non hai bloques antagónicos. Todo son tristes, similares e paralelas certezas.

E dame moita pena que, paseniño, todo se vaia difuminando. Sen querelo, pola miña parte. Sen querelo. A silueta case que non se distingue e todo sedimentará en lembranzas. Quizais naceu con esa premisa: na de ser unha bonita lembranza cando pares en seco no camiño e botes a vista atrás.

Iso. É iso. Exactamente iso.

E non quero.

PD:Tic-tac,tic-tac,tic-tac,tic-tac,tic-tac,tic-tac,tic-tac. Non hai novas. Nin previsión. Nin parace que interese. ¿Tan pouco durou? ¿Tan pouco? Dime algo. Agardarei a contestación. Xa sabes onde atoparme.

2007-02-13T11:27:00.000Z

A bandeira de Galiza
é dun branco inmaculado
con unha banda de azul
que a atravesa de lado a lado.

E no medio do azul
-cores do ceo e do mar-
a estrela de cinco puntas
como un facho a relumbrar.

Esa estreliña vermella
de sangue roxa e caudal
é siño liberador
do asoballo nacional.

A bandeira de Galiza
sin a estreliña vermella
parece que algo lle falta,
un soño morto semella!

Vermello, branco e azul
berran na nosa bandeira:
A nosa esperanza de hoxe
e a da Galiza vindeira!

Manuel María

2007-02-01T19:21:00.000Z

Agardar, desexo e frustración

Con moito probabilidade este post englobe unha reflexión esperable e tremendamente simplista. Pero vaia, como dixen unha miríada de veces, nos argumentos sinxelos ás veces atopamos unha explicación comprensible a isto que os escritores románticos chamaban "sentido da vida" e que os filósofos prosistema tratan de inxectar na poboación para manter sempre o status quo. Dende o famoso carpe diem ("veña neno, despreocúpate de todo e se conformista que é o que mola, e non te metas en política que é unha merda") ate a archicoñecida metáfora da cigarra e da formiga. Todo unha fábula para manter as estruturas reinantes.

Pero vivimos onde vivimos, é para ben ou para mal, todos acabamos sendo unha peza máis da engranaxe. E non son dos catrastrofistas ("opresón, opresón"), para nada. Pero ás veces párome en seco, e non pretendendo universalizar a conclusión, creo que vivimos frustrados. Frustación derivada dun agardar e dun desexo continuo. ¿A que agardas?¿Que desexas?A que pase o exame, a que chegue o verán, a comer, a que comece o partido, a que gañemos as eleccións...E mentres non chega, frústraste. E cando por fin se asoma pola esquina, a túa espera-e o teu desexo-xa están fixados noutra meta. E a frustración crece exponencialmente.

E ao mellor, nese momento en que cres estar "cheo" (por dicilo convencionalmente), estalo a pasar mal porque sabes que vai fuxir ese instante e diluírse de novo no desexo de que volva chegar e na posterior frustración de non telo contigo sempre.

O puto sistema é o que fai: ou te adaptas ao carpe diem sen agardar nada fora de establecido e ao status quo, ou vivirás sempre frustrado.

Que queredes que vos diga. Prefiro ser un frustrado toda a miña vida.

2007-01-29T01:21:00.000Z

2007-01-21T15:20:00.000Z

OUTRO MUNDO É POSIBLE!
Un ano máis celébrase o Foro Social Mundial, desta vez en pleno corazón de África, nomeadamente en Nairobi. E doutra volta, a totalidade das forzas política do Estado español (agás unha) danlle ás costas e este encontro tan importante no movemento altermundista para buscar solucións aos problemas comúns que sofre a humanidade e máis concretamente a periferia desfavorecida. Alí estarán os movementos socialistas de Sudamérica, as correntes de liberación africana e moitos outros, entre eles, integrantes de Alianza Libre Europea- Verdes. E como non, o nacionalismo galego estará representado por Xosé Manuel Beiras en nome do BNG e da Fundación Galiza Sempre.
Entre outros temas trataranse aqueles en favor de construír un mundo de paz, xustiza, ética e respecto. O de liberar ao mundo da domininación do capital e asegurar o acceso universal e sustentable aos bens comúns. Democratizar a informacón e o coñecemento asegurando a dignidade, defendendo a diversidade e garantindo a igualdade de xénero e elimando toda discriminación.
Garantir os dereitos económicos, sociais e culturais, especialmente os dereitos á alimentación, ao coidado da saúde, educación, vivenda, emprego decente. Construír un novo orde mundial baseado na soberanía, a autodeterminación e os dereitos dos pobos, cunha economía sustentable e construída en base a estruturas e institucións políticas reais e democráticas coa participación das persoas nas decisións e no control dos asuntos e recursos públicos.

E non me cansarei de repetir que a homologación é un insulto á intelixencia. E aínda teño un terrible zunido nos oídos que me dicía algo así como que os "nacionalistas rozais la xenofobia". Así que, queridos amigos do PARTIDO SOCIALISTA OBRERO ESPAÑOL, dígoo así de claro, somos os únicos que estamos alí onde está a esquerda mundial máis avanzada e os únicos que nos importa (non de fachada) todo o que acontece no mundo. Onde está a representación do PSOE neste foro??? Non hai.

E repito, é un insulto á intelixencia todo o que escoito das vosas bocas. "Rozais la xenofobia".

Aquí está a nosa xenofobia. Está no foro Social Mundial intentando buscar solucións á pobreza e intentando implementar estratexias para un mundo xusto e en paz. Non teño outra palabra que agora mesmo defina a sensación que me da esa doble moral que tendes que esta: noxo.

2007-01-13T14:13:00.000Z

(retomo a partir do publicado)

Disque houbo un inquérito dirixido dende Vicepresidencia para avaliar a incursión do termo amor no texto artellado do novo Estatuto. Reproduzo aquí as posibilidades que a sociedade civil ofrece para a definición deste termo. Logo pasarán os procedementos pertinentes e se incorporará á Comisión de Redacción. Contamos coa oposición de partida do PP. Din que a nación non existe e que o amor é unha mentira. Apuntan unha "comunidade histórica de corte sentimental aséptico". A última contraoferta do BNG é "nación de amor". O PSOE móvese na indefinición, coma sempre. "Comunidade nacional de cariño diverso". "As cousas son moito máis sinxelas cando un non se anda con rodeos" afirman dende o BNG. "Non debemos tolerar ningún tipo de indefinición, e sobre todo nestes tempos nos que mesmo o explicitamente recoñecido remata por negarse dende aqueles foros lexitimados. A definición é un dos exercicios lingüísticos que máis detalle e concreción esixen, e calquera lingüista que se prece sabe que definir mediante sinónimos –ou eufemismos- é un absoluto fraude á intelixencia. Nada, absolutamente nada, se pode dar por suposto. Vivimos nun tempo no que os silencios son condenas. Canto meirande sexa a nosa indefinición, máis e máis intérpretes hanse sentir autorizados para dicir o que somos", apuntan dende a organización frentista.

- Eu: Unha serie de reaccións químicas no cerebro que provoca o desquiciamento, a irracionalidade e o desexo de posesión física e/ou intelectual e/ou ideal dun membro, ou varios do xénero humano ou animal.
-EE: Algo marabilloso e precioso que non se pode controlar. Consúmase no acto sexual.
-Moncho Reboiras: Algo totalmente superficial inducido polo sistema capitalista para esquecerse da loita de clases e para durmir ao proletariado.
- Muller: Sentimento de grande afección, amizade, tenrura, simpatía, etc., [que se experimenta por alguén].
- Existencialista: Dende o punto de vista teórico o amor é un dos piares do ser humano e da súa existencia. Precísase para que a copulación e a reproducción sexan do máis pracenteiras posibles.
- Vaporosas:Adormecemento dos sentidos e perda da razón que xorde cando a adoración hacia alguén é tan enorme que non se distinguen nela case defectos. As bolboretas no estómago revelan o primeiro síntoma.Todo recorda a persoa amada e nalgún momento das nosas conversas desexamos falar dela para xustificar diante dos demáis que o que sentimos ten sustento.Pero o amor non perdura sempre e do mesmo xeito que chega marcha. É entón cando en lugar de bolboretas sentimos melancolía e cando as conversas evitan o seu nome.Os recordos parecen moi lonxanos e os defectos da persoa amada saen pouo a pouco á luz, xustificando agora un novo sentimento: liberdade da alma.
- Principiño: "Quérote porque ti me fas mellor persoa cada día", "quérote porque cando non estou preto de ti penso en que estarás facendo e cando estou contigo polo menos véxote"... Estas son dúas definicións que eu meto de forma humilde... non quero poñer unha definición estándar e universal, porque o "AMOR EN CADA PERSOA É DIFERENTE".

Aí quedan as posibles difinicións. Pretendemos afondar en que tanto nación como amor parte da vontade do individuo.

2007-01-11T13:10:00.000Z

A modelar!

2007-01-09T20:42:00.000Z

Negociación: Proceso mediante o cal as dúas partes ceden. Poñamos de exemplo o proceso de paz (xa roto) entre o Goberno e ETA.

Goberno: “Estamos nunha negociación. Non pagaremos prezo político. Non presos, non autodeterminación. Só Estado de Dereito.”

Alguén máis se da conta de que isto é algo tremendamente incongruente? Ademais, claro está, que o principio de proceso (non haberá negociación mentras ETA non abandone as armas) é o mesmo que o final (que ETA abandone as armas). “O que tes que facer, querido amiguiño, é rendirte, abandonar as armas, arrodillarte e poñer as mans na cabeza. Logo, claro está, negociaremos.”

Pois sí querido goberno, hai que falar de presos, hai que falar de Navarra (e xa non falo do recoñecemento xurídico da autodeterminación), hai constituír unha mesa de partidos e dende logo que non hai que encarcelar ao único interlocutor válido entre Goberno, Batasuna e ETA, que non é outro que Arnaldo Otegui.

Mentras non se dean estas condicións, a negociación non ten sentido, simplemente quedará en pura pantomima panfletaria da socialdemocracia española. As formas están ben (trámite parlamentar) pero os métodos, as tácticas e as contraprestacións non fican claras.

Repito: a negociación parte da inexcusable condición de igualdade democrática, tendo en conta as distancias e sabendo que é entre unha organización terrorista e o goberno. Pero nunca cunha pistola na cabeza do outro. Nin para uns, nin para outros.

2007-01-04T14:41:00.000Z

Reproduzo este artigo publicado no portal dixital gznacion.com. Quizais porque me considero un co-autor intelectual. Ou quizais non. Quen sabe.

Bety la fea

Leo nalgures –con seguridade nalgún suplemento dominical- que unha das series con meirande éxito da grella televisiva desta temporada é unha adaptación dunha vella telenovela colombiana titulada “Bety la fea”. A protagonista é unha competente secretaria, namorada do seu xefe, discriminada polos compañeiros de traballo polo seu aspecto físico, ao efecto, debidamente esaxerado con todos aqueles apósitos que o común entendemento das sociedades contemporáneas asocia coa imperfección ou coa fealdade: lentes de cu de vaso, aparello dental e vestiario dos tempos da avoa. Metida en fariña –neste caso no desapiadado mercado laboral- a moza se ve na obriga de demostrar unha e outra volta a súa valía profesional nun entorno hostil e competitivo, superando o seu pretendido handicap inicial cun tesón e unha perseveranza digna de todo encomio. Ata certo punto, non deixa de estrañar a aceptación entre a audiencia da susodita serie, unha aceptación baseada sen dúbida na empatía que suscita a protagonista entre un público igual de asoballado polos clixés da moda, da beleza e da tiranía dos departamentos de recursos humanos. Con todo –así conclúe a telenovela orixinal, polo que non é arriscado supor un final semellante na adaptación- o parruliño feo remata por levar o gato á auga e consegue o soñado amor do xefe. Ora que virando guapa, iso si. A trama ten trampa: a amiga Bety non só é traballadora e intelixente, senón que é quen de experimentar unha espectacular metamorfose que a leva a aparecer un bo día na oficina convertida nunha auténtica beleza. En realidade, a serie remata por avalar o que presuntamente condena nun inicio. O triunfo vital –a realización do afamado “plan de vida” dos filósofos neoliberais anglosaxóns- non ten outra triste meta que o triunfo laboral e sentimental, en certa maneira a vella “salud, dinero y amor” dos nosos pais. A mensaxe, no fondo, está bastante arredada do que nun primeiro momento puidera parecer e inclúe –perdoade a palabra- un acusado pouso “reaccionario”: “se non es quen de vencer ao sistema, únete a el, amiguiño, xoguemos coas mesmas regras”. E todo isto –escusade estes fatigosos introitos- vén a conto do seguinte. Inmersos como estamos nunha fase da Democracia que o clarividente McPherson chamou un día “Democracia coma Mercado”, as tensións entre sistema e antisistema veñen resolvéndose na práctica coas regras das Economías de Mercado, nun proceso no que as forzas políticas transformadoras tenden a ceibar lastre ideolóxico co degoro de participar no xogo electoral e xa que logo na toma de decisións –aspiración lóxica, por outra banda, se o apetecido é incidir na sociedade- nos máis diversos ámbitos.
A espada de Damocles da exclusión motiva na práctica unha sorte de proceso de homologación, un paulatino “lavado de cara” que entre outras moitas renuncias –e non paro en siglas- incluíu poño por caso a do marxismo, a do republicanismo e mesmo a reivindicación netamente soberanista dalgúns partidos nacionalistas. O medo a molestar, o medo a ser “feo” neste “politicamente correcto” mundo feliz, determinou que moitas das mensaxes que deron pe á formación de múltiples partidos políticos estean a día de hoxe practicamente esquecidas, ou, no mellor dos casos, vixentes coma unha triste referencia nostálxica e nominal.
Cómpre non esquecelo nunca: unha cousa é entrar no sistema co propósito de mudalo e outra ben distinta diluírse nel co único pretexto do pragmatismo. Direino sen dicilo abertamente. Direino. No momento en que deixemos de ser feos e molestos, estaremos irremediablemente perdidos. Aínda que casemos co xefe.

Xabier López (03-01-2007)

en www.gznacion.com

2007-01-01T22:55:00.000Z

Esquizofrenia

Este é un dos típicos días, por dicilo do xeito convencionalmente aceptado e sen querer caer no absurdo e triste simplismo nominal, tontos. Día tonto no que o estómago non está na súas mellores condicións, a cabeza parece que vai entrar nunha dinámica centrifugadora auto "ex" -pansiva/plosiva e as meiniñas non acertan a espertar de todo. Os lentes cáenseme, non teño forza nos brazos e o meu humor non está precisamente nun punto medianamente aceptable para a xente que me rodea. Non teño capacidade obxectiva para realizar tarefas de máis de dous movemento coordinados. Nin tan sequera para memorizar un cativo recadriño vermello con, exactamente, 9 palabras.

¿Que facer logo? Prender o ordenador e actuar de forma mecánica. E remexer no pasado. E xusto nese pasado tortuosamente exfoliado, atopei un relatiño meu publicado en Faneca Brava que non deixar de esconder unha verdade universal: que o amor é unha esquizofrenia. Aquí está:

Pensa en min, Amor

Non é unha enfermidade a que, aos poucos, vaime consumindo por dentro. Non Amor, non o é. Algo, sen nome e sen rostro, esnaquízame co paso dos días. Penduro do seu imperativo, categórico e diario para unha mente como a miña e inexistente para o resto da humanidade. Noto a súa presenza polas noites, paseando polo meu cuarto, arredor da cama.

Ás veces fálame. Eu non lle fago caso, intento non escoitalo. Pero non me deixa Amor, non me deixa. O día seguinte da súa primeira visita deixoume un coitelo afiado ao carón da porta. Á semana un frasco de pílulas de cor moi extraña. Onte unha corda amarrada á lámpada do salón.

Nas últimas horas non me podo quitar da cabeza a súa silueta das noites moribundas. Unha dor que me roe o corazón vaise apoderando do meu corpo. Agora mesmo está en fronte miña, de costas. A fiestra está aberta e méteme presa para que marche con el. A única forma de que me deixe de amolar e facéndolle caso.

Pensa en min sempre, Amor. E lembra que fuches ti a que me animaches a mercar o piso nun oitavo andar.

Está escrito en forma de carta desesperada a aquel "ente" abstracto chamado "Amor". Nun primeira visión podémolo cinguir ao estritamente sentimental: unha persoa que tolea por amor, e, a raíz diso, cre que un "ser" estraño o visita de cando en vez e o incita ao suicidio. Tal é a súa deseperación que ao final mátase tirándose pola fiestra. Pero realmente quíxenlle dar máis contido. Pódese sustituír Amor por calquera outro concepto. E efectivamente non é unha enfermidade o que nos vai consumindo por dentro. Vainos consumindo un mundo cada vez máis tolo é, porque non dicilo, esquizofrénico. Oxalá todas as esquizofrenias foron por amor. Porque esas sí que teñen cura.

2006-12-31T13:40:00.000Z

Pechando o ano cunha reflexión ao fío dunha nova de onte

Marx tiña razón na súa visión científica do avance da Historia: a evolución (ou involución) ven dada pola confrotanción dialéctica de dous bloques antagónicos que rematará nun proceso de síntese (da antítese da tese) con preponderancia do bloque emerxente. Pasou no antigo Réxime coa Revolución Francesa (que previo paso da Restauración deunos o Liberalismo). Dun quedounos, para desgraza, a monarquía. Da revolución a soberanía, a seperación de poderes e a Declaración Universal dos Dereitos do home e do cidadán. Do outro a filosofía global que aparece subordinada á idea de liberdade do individuo e o racionalismo. Máis tarde o Liberalismo sufriu unhas reformas que resultaría nas Democracias Liberais Monárquicas, nas que conservamos a igualdade xurídica entre homes, máis non a efectiva. Diso ocuparíase a Democria Igualitaria no que non se dará prioridade ao mantemento da liberdade individual, senón que estará por debaixo da búsqueda da igualdade real (lembremos a retrousa de que prima o interés xeral sobre o particular). Para iso socializarase a política mediante unha educación laica, gratuíta e universal e uns medios de comunicación independentes. O problema será a ineficacia da Democracia autodenominada igualitaria para solucionar as desigualdades. Disto xurdirán proxectos políticos que neguen a capacidade desa Democracia para lograr unha sociedade igualitaria. Os dous movementos antagónicos serán primeiro o pensamento socialista. Logo os recalcitrantes fascismos. Este último caso unha clara e perversa involución.
Logo desa Democracia igualitaria interrumpida en Italia, Alemania e no Estado español, configurouse o que, obxectivamente, elevou o nivel de vida dos europeos cuantitativa e cualitativamente levándoos aos máis altos niveis de benestar coñecidos ata a época. Suecia, Francia, Alemaña, Países Baixos, Noruega. A democria do benestar. É aquí onde o pensamento de Marx non se pode aplicar. Xa que diante desta democracia de Benestar está xurdindo dúas antíteses.

En primeiro lugar a antítese neoliberal, que pretende abafar o Estado, restaurar os principios do liberalismo intransixente clásico e favorecer o interese dos máis ricos en favor dos desherdados da terra e así afondar nas desigualdades. É ideoloxía da morte, da destrucción e do imperio do máis forte.

En segundo lugar a democracia participativa do benestar individual e colectivo, como a min me gusta chamala, non en tanto unha antísese senón unha evolución reformadora cara un socialismo práctico, aberto e fondamente reformista tendo como valores a igualdade, a democracia participativa e a fraternidade. Parto da idea de que o cultura individualista do sistema ten que ser derrotada en mans da cultura da cooperación. Ten que ser unha sociedade civil activa a que fiscalice o poder, botando man de certos mecanismos de democracia directa sempre dentro da viabilidade lóxica e da cultura democrática do lugar. Ven sendo un resumo de todo o bo que nos deixou o pensamento político teórico e práctico universal adaptado ao século XXI. E para facelo extensible a todo o mundo.

Eis a miña reflexión para rematar o ano. Non queda dúbida que deixarei ata o meu último alento para que esa democracia participativa do benestar individual e colectivo gañe a batalla.

2006-12-30T18:35:00.000Z

Dúas malas novas para o mundo civilizado

En efecto, hoxe 30 de decembro, erguinme (máis ben tarde) con dúas novas non moi agradables. En primeiro lugar o executamento de Sadam Husein na forca. Está claro que Sadam foi un dictador. Un fillo de puta, vamos. Cometeu milleiros de crimes. Pero ante todo queridos compañeiros da Comunidade Internacional, DEREITOS HUMANOS. En pleno século XXI e logo de avanzarmos xuntos en prol da consecución de dereitos inalienables, creo, obxectivamente, que a pena de morte é un paso atrás. Para Sadam cadena perpetea sería o xusto, porque como é lóxico, non hai posibilidade ningunha de reinserción social. Pero nunca a morte. Nin tan sequera a Bush, ese tirano imperialista e asasino que ben o merecería. Pero non, compañeiros da Comunidade Internacional, non me deixaría levar pola irracionalidade do sentimento humano (odio cara os EEUU e para el en particular). Tería que ser xulgado por ser reponsable político directo de mortes en medio mundo, máis nunca coa morte. DEREITOS HUMANOS, sempre.
A outra nova que tamén me entristeceu foi (no caso de confirmarse) a autoría de ETA do atentando na T4 de Barajas. Agora que todas as forzas democráticas estabamos avanzando conxuntamente (agás o PP, deixómolo aí, que tampouco debemos consideralos democraticos, mellor un pseudodemocraticos) para rematar coa violencia no EE...Veñen os de sempre e...A volver a comezar a e aturar os "ya os lo decía yo" do PP. Quédome coas declaracións do BNG, EA ou Aralar. "Tranquilidade e sosego. O proceso non debe pecharse".
E repito, o fondo que pretende ETA é totalmente lexítimo e democrático: a autodeterminación dun pobo. É o mesmiño que busco eu na miña fronte. Pero hai unha diferencia, que é o camiño. Nunca está xustificada a violencia nun Estado onde ese obxectivo se pode acadar por métodos políticos. Nunca.

Agardemos que Batasuna faga un exercicio de intelixencia e condene o atentado e poidamos todos sentarnos nunha mesa para discutir como persoas civilizadas.

2006-12-29T12:23:00.000Z

GALIZA IS NOT SPAIN
A pesar de que algúns desexen revestir ao partido de onte cun toque "rexionalista e folclórico" e queiran desxelitimar o encontro con novas certamente manipuladas, eu estiven en Riazor. Había 3/4 de entrada, moito máis que nos partidos do Dépor este ano. Ou sexa que iso de que gañou o cemento é men-ti-ra.

O Galiza-Ecuador foi máis que un xogo. Foi máis que un empate a un nun partido vibrante e contaxioso. Comeuzou co himno nacional cos puños en alto, berrando ben forte a estrofa final..."Nazón de Breogán". E non porque quixeramos este concepto no préambulo do Novo Estatuto, como propuxeron no seu día os progres lights sen cafeína, senón porque sabiamos que o fútbol (para ben ou para mal, máis ben para mal, xa que é triste que sexa isto o que máis move ao ser humano) é un arma de socialización e de expresión máis directa: era a nosa reafirmación e vontade a vida voz de que somos unha nación. E dubido que 20.000, ou 30.000 ou nin tan sequera 3.000 persoas se xunten para berrar que somos "unha rexión", "unha identidade nacional", "unha comunidade histórica" ou algún subterfuxio destes.

O que vivín onte foi máis que un partido. Foi a constatación de que a parte de lingua, historia, cultura e dinámica socio-económica propia, temos vontade de ser nación. Dinme conta de que por fin somos un pobo maduro. E como pobo maduro, temos dereito a escoller libre e democraticamente o noso futuro.

2006-12-28T12:49:00.000Z

Anotación previa: Dígoo con toda lealdade ao proxecto de Galiza Nova e do BNG.

Volvemos ao de sempre. Creo que ás cousas debemos entendelas por convención. Non podemos crear unha endogamia lingüística que o único que alimenta é un proceso de diverxencia coa sociedade e unha sorte de espiral do silencio.
Non se pode conectar coa mocidade presentándolle unha dicotomía moi enrevesada teoricamente e pouco efectiva e palpable na práctica. Nacionalismo VS Estatalismo ou, no seu defecto, Nacionalismo VS Imperialismo. E quedamos tan tranquilos. Ou es nacionalista ou senón estás a favor da aniquilación dos pobos e dos dereitos políticos destes.

Creo que debemos encadrarnos nas correntes de pensamento da cultura universal para poder chegar a ser unha forza hexemónica en Galiza. Debemos asentar a cabeza, permeabilizar o descurso (sen chegar a descafeinalo, ollo) e explicitar o que convela ser de esquerdas no universo simbólico das ideas. Ser antiimperialista, traballar en prol da maioría social, estar a favor da igualdade real e efectiva sen discriminación de ningún tipo, ser solidarios cos pobos asoballados e tamén coa xente non asoballada no sentido nacional pero sí no seu día a día, intentar erradicar a pobreza, ser antimilitaristas, ecoloxistas, propoñer medidas para un desenvolvemento sostible no planeta, participar activamente nos foros sociais mundiais onde o descurso se rexuvenece...

Non debemos entender que é o "sistema" esa man invisible que nos obriga a definirnos. Porque para ben ou para mal, estamos dentro do sistema e se queremos cambialo debemos aceptar certa terminoloxía. Cando menos a terminoloxía. E que queredes que vos diga. Eu son antisistema no sentido en que non son conformista e non estou a favor do status quo. Síntome orgulloso de ser nacionalista e de esquerdas porque creo que é o máis intelixente que podo facer eu como galego. É o meu grao de area dende este pequena nación do mundo para a cultura universal.

2006-12-26T22:19:00.000Z

LÉMBRATE
EE logo da súa enfermidade do desdobramento cuasiintencionado, só puido artellar este monólogo cargado de sentimento..
-O frío cristaliza os meus beizos e seca a miña lingua. Máis non me dou quitado, para ben, ese analxésico da gorxa. Sabe como as larpeiradas que tomaba cando era neno. O sabor que marchaba, devagar, devagariño. Ata parecía dulcificar a luminaria do nadal coa súa alta concentración de azucre. Prolongábase ate o infinito. Mesmo na cama parecía un rumiante mastigándome a min mesmo. E agora, nas papilas cor sangue, parece redundar o sabor daquel tempo. Lonxe quedou por fin o sucio e ríspeto medo. Lonxe ficou o inimigo intrínseco. Lémbrate: dille que na miña boca só hai sinceridade. Lémbrate de dicirlle que alguén está agardando que a sensación das larpeiradas de cando era neno volvan burbullar cunha intensidade frenética. Lémbrate de dicirlle que non teño presa.

Non existe no mundo algo tan sinxelo. Pídoche só iso: lémbrate.

2006-12-23T14:59:00.000Z

-Bolboreta.
-Sáeme mariposa. Eche o que hai cos castelanismos.
(esvaecemento temporal sen raccord)

-¿Onde a merchaches?
(Na praza de Galiza, o xoves pola noite tremendo ambos os dous do cabo á cima. Unha rapaza medianamente etílica e descoñecida preguntouno)

- Cando damos unha aperta sempre damos unha parte de nós.
( inconexo)

- "...qsepas q ont stuvn gnial cntg...".
(nokia, merquei fai un par de meses un nokia. Recibino ás 02:35)

- Oes, se ves que molesto dimo.
(Magosto, día do roubo)

- ¿Non estará mirando para aquí?
- Que va, non ves que ten ás amigas detrás. Está mirando para as amigas.
(Congreso 15 anos. Corroboro. Si que miraba).

- Queres ir ao portal?Vivo aí.
(Facía frío).

- Queres licor café?
- Non, prefiro unha clara.
(Reixa)

- ¿Non che parace surrealista?
(moitas veces dito)

- Acompáñote
( Porque teño e quero facelo).

- ¿Porque terán iso no teito?É bonito.
(Moito)

- Hoxe tócache escoller a ti.
(Chovía moito).

- Tesme que dar o teu número. Se queres, claro.
- Si, claro.
(Magosto, CAF, roubo).

- Son independentista e merco en Inditex.
(Crechas).

-Ola, son Pablo.
(Mellor Paulo).

- Facíannos rezar.
- ¿E non denunciáchedes?¡É un colexio público!
- Tiñamos medo.
(coa boca aberta)

- Agardo que esto fora un bo agasallo de Nadal.
( No Obradoiro, despedida)

E todo así mesturado, sen querelo distinguir. Sería inxusto.

Bolboreta. Pecho os ollos e vexo a bolboreta.

E non teño ningunha intención de facer xogos metafóricos nin estrafalarias combinacións de palabras. Porque son consciente de que as veces o preciso é o precioso, de que unha mirada nanodecimal nese instante xusto onde os beizos deixan de ser unha simbiose poética é a axuda necesaria para comprender un desacougo tan electrizante e tan pracenteiro que quixera telo comigo sempre. Todo o vexo cunha claridade psicodélica.E co convecemento de que a liña de puntos de arriba hai que recortala entre dous. Porque así o mandan os cánones.

Bolboreta. Pecho os ollos e vexo a bolboreta.

2006-12-20T15:27:00.000Z

Un xogo de máscaras

Ninguén, a primeira vista, pode caer mal. Neses primeiros encontros é cando máis máscaras temos enriba, coma unha intensa capa de maquillaxe que impide ver a pureza da pel. Somos cínicos. Movémonos de forma pouco natural. Finximos ser o que non somos. Posamos. Incluso poñemos a voz un chisco máis grave.

Só cando vamos quitando as múltiples máscaras de nosa perfecta, simpática, agradable e intelixente personalidade finxida coñecémo(nos-mesmos) e a quen nos rodea.

E é moi reconfortante saber que cando quedamos nós (os 2), tal e como somos, cuns olliños virxes e o noso corpo totalmente nú, a única palabra que se me ven a mente é aquela retrousa melancólica (e perdida na memoria) de antano: benestar.

E repito, é moi reconfortante coñecer as persoas tal e como son. Sen máscaras. Prodúceme unha intenta sensación de BENESTAR.

2006-12-09T21:58:00.000Z

A escravitude, aínda que consentida, segue sendo escravitude!

A explotación sexual das mulleres é un problema serio de desigualdade, fundamentado na relación de dominación masculina e de explotación, levando implícita e explicitamente unha grande carga de violencia de xénero.Vivimos nun mundo en que todo se pode mercar por cartos. O capitalismo neoliberal salvaxe impón unhas pautas de comportamento de sumisión tranversal do pobre sobre o rico, do poderoso sobre o sumiso. E ata a dignidade das persoas pode adquirirse por un puñado de euros. Pero non. As persoas non son mercadorías e a súa dignidade debe ir máis aló das regras do libre mercado. E legalizar a prostitución sería unha conquista máis do grande capital, pois vería lexitimado, aceptado e regulamentado o seu negocio. Que non se deixen enganar aqueles “progres” legalizadores, porque baixo esa máscara de normalización nin tan sequera o máis sagrado do ser humano, que non é outra cousa que a súa dignidade, estaría protexido do mercantilismo puro e duro.Todo está en venda. Todo vale. E no tema concreto, non podemos consentir que a corpo das mulleres sexa un simple produto de consumo no que uns homes, aplicando a lei da oferta e da demanda, teñan a potestade de facer da muller unha escrava. Porque a prostitución é escravitude, non nos enganemos. E aínda que a escravitude sexa consentida, segue sendo escravitude.

2006-12-04T16:02:00.000Z

Nunca debemos ter unha estrutura interna onde un grupo (sexa cal sexa) teña posición hexemónica. ¿Por que? Pois porque somo unha fronte plural na base. E debemos ter o convencemeto de que esta executiva, en termos globais, responde á base militante. A Asemblea Nacional foi un éxito, agás, claro está, do tema dos delegados. Pero dinme que o teño que aceptar porque foi a propia Asemblea a que decidiu a súa decapitación. Eu respondo: a escravitude consentida segue sendo escravitude.

O Consello Nacional é plural. Estou contento. Quizais preferiría outra correlación de forzas. Pero o escenario que se abre é esperanzador: houbo algún que outro guiño explícito á esquerda que antes non existía no discuros oficial.

Moi boa a actuación de Movemento pola Base. Moi dignos e consecuentes. Parabéns.

Agora toca traballar en positivo. E reafirmar o que somos: somos fondamente nacionalistas e, por iso, debemos procurar a soberanía plena de Galiza. Somos de esquerdas porque actuamos en prol da maioría social.

Adiante co BNG. Adiante con movemento de liberación social e nacional!

2006-11-15T16:38:00.000Z

“ O clientelismo ataca ao mesmo tempo a calidade de vida democrática e a eficiencia dunha sociedade, porque a vitalidade dun país precisa, como cuestión previa, da convicción de que as ideas, os plans e os proxectos alternativos teñen o valor e a eficacia. O fatalismo, alleo ao risco, á innovación e á autoresponsabilidade, non pode ter a última palabra sen que as posibildades de progreso dunha sociedade se vexan radicalmente hipotecadas. Agora que algúns falan dunha segunda transición, non estaría mal que en Galiza gardásemos, para sempre, os demonios familiares dun país non baúl das curiosidades do pasado. Para sempre."

2006-11-11T22:34:00.000Z

Día da dignidade de Galiza.
Ás 12 na Alameda.

PD: Mirade a foto detidamente, hai sorpresa.

2006-10-31T11:01:00.000Z

A familia feliz (e pixelada). En fin, teño que dicir que a cada paso a familia Real dame vez máis noxo. E é que a monarquía constitúe o elemento máis sumamente antitético á democracia que poida existir agora mesmo no E.E.

Un resquicio absolutista que chupa cartos de todos para crear parásitos reproducíndose como coellos e non facer absolutamente nada. E que non me diga a xente que "hace mucho en las relaciones internacionales". Igual faría outro presidente da república escollido libre e democraticamente! Esta claro, non todo o mundo pode acceder a xefatura do Estado xa que a monarquía é hereditaria.

Hoxe é o cumple de Leonor. Felicidades para ela. Que inocente. Non sabe que xa ten a vida solucionada. ¿E por que? Porque naceu no seo dunha familia que está aí por guerras, morte, sangue e destrucción. Os borbóns e todas as monarquías non deixan de ser unha prolongación do Antigo Réxime. E nunca se constituirá unha democracia de calidade e igualiaria en canto o E.E deixe de ser unha monarquía parlamentaria. E que saiban todos os que sosteñen e defenden esta forma de goberno que non son demócratas.

E dígoo eu, que "España" me la trae floja. Eu avogo pola República galega. Mais as cousas teñen que dicirse como son. Adiante coa República española!

2006-10-25T11:28:00.000+01:00

A desagradecida tarefa do socialdemócrata

Por Lluis Pérez

Preguntáronse algunha vez vostedes sobre por que os mozos levan camisolas do Che Guevara e non de Olof Palme? En fin, mais alá da visión romántica das esquerdas e da satanización das dereitas, o certo é que o Che Guevara non foi unha personaxe histórica que axudase particularmente a mellorar o mundo onde vivimos. Isto soará a sacrilexio para moitos, pero se falamos de feitos concretos o caso é que o Che foi un dos principais responsábeis da viraxe da Revolución Cubana cara ao totalitarismo e as súas ideas a propósito de estender tal Revolución por todo o continente americano mediante a loita guerrilleira foron un completo fracaso. Tampouco en política económica pareceu colleitar grandes trunfos. En fin, alguén dirá que era un "idealista", mais as ideas ás cales consagrou a súa vida parécenme desas que, cheas de moi boas intencións, conducen de cabeza cara ao inferno. Mais, o marketing castrista e capitalista mediante, as mocidades esquerdistas de hoxe en día venérano como a un mito, incluídas aquelas que en principio non comulgan co totalitarismo que rexe en Cuba.

Olof Palme, primeiro ministro socialdemócrata sueco, non lle foi á zaga ao Che en canto a idealismo. Loitou toda a súa vida por dar aos suecos un nivel de benestar e liberdade como non se coñeceu en practicamente ningún lugar da Terra en practicamente ningún momento da Historia. Mais non só mellorou notábel e exitosamente a vida dos seus compatriotas: tamén foi un duro adversario de todos os imperialismos, soviético e norteamericano incluídos, opúxose con vehemencia ao bloqueo de Cuba pese a ser socialdemócrata, foi un dos líderes da comunidade internacional que mais esforzos dedicou á loita contra o apartheid e destacouse como pacifista durante toda a súa vida. Tamén el, como o Che, foi asasinado, só que aínda a día de hoxe non sabemos quen matou a Olof Palme, índa que se rumorea que foi asasinado polos servizos secretos do apartheid surafricano.

O agravio comparativo entre Palme e Guevara dános a medida do agravio comparativo existente entre reformistas e revolucionarios. Uns e outros farían cousas mellores e peores, pero parece ser que o espírito profundo da esquerda, en especial da mais nova, tende a menosprezar a actividade reformista e a idealizar a dos revolucionarios, independentemente de cal das dúas contribúa obxectivamente mais, en cada momento histórico concreto, a mellorar a situación dos parias da terra, dos que piden (pedimos) permiso diariamente a terceiras persoas para sobrevivir. Na Europa Occidental, por exemplo, paréceme indiscutíbel que a práctica totalidade daquelas cousas que fan mais prósperas e libres as vidas dos plebeos como un servidor conseguíronas os reformistas socialdemócratas: dende o sufraxio universal ate o subsidio de paro ou a Seguranza Social, todo foi froito dun ou doutro modo de loitas reformistas. E, con todo, lonxe de valorar a capacidade transformadora destas medidas, o novo esquerdista europeo estándar tende a rexeitalas con desdén a base de consignas de catecismo, ate o punto de que para certa esquerda o apelativo "reformista" pasou a ser un insulto recorrente como o foi no seu día "revisionista". Téndese, erradamente, a considerar que o reformismo carece de capacidade para mellorar e/ou superar a orde social e económico do capitalismo. En fin, xulguen vostedes mesmos se Suecia é igual que o Reino de España.

Por suposto, aprobar unha Renda Básica (por poñer un exemplo de reforma desdeñada por "reformista" desde certa esquerda oligofrénica) non servirá para rematar con todos e cada un dos problemas da Humanidade. Mais, desde logo, contribuirá a solucionar moitos e a mitigar moitos outros. E o que é mais importante: contribuirá a configurar escenarios futuros onde as poboacións traballadoras de todo o mundo terán máis capacidade de resistencia á hora de enfrontarse ás ondas de privatizacións e desregulacións que ameazan con por a poxa a súa liberdade. Pois ben: isto é o que moitas veces certa esquerda, particularmente xuvenil, non sabe ou quere ver. Un tipo de esquerda que, cegada polo que fica pendente por conseguir, non é capaz de valorar o que se consegue efectivamente e comparalo co que custou conseguilo para así facer un balance racional sobre se tal ou cal reforma foi boa ou mala de cara a acadar unha sociedade mais libre e igualitaria.

Ser reformista, e en particular ser socialdemócrata, é pois unha tarefa nese sentido moi desagradecida. O socialdemócrata poderá contribuír a mellorar a vida dos demais, mais de cando en cando verá que os seus esforzos reciben eloxios mais alá da mera felicitación polo traballo ben feito. E iso cando hai sorte. O socialdemócrata adoita ir con traxe e pelo curto, fai unha política aburrida que consiste en falar de orzamentos, garderías, impostos e subsidios. Non ten a melena ao vento, nin vai uniformado, nin a súa vida adoita ser particularmente aventureira. Quizais ten que ver con iso, con que o socialdemócrata non é un tipo de aspecto heroico. Un problema máis de imaxe, pois, que de realidades tanxíbel. Por iso os mozos levan camisolas do Che Guevara e non de Olof Palme: porque por moi "revolucionarios" que pretendan ser non deixan de ser membros dunha sociedade onde a imaxe conta máis que o que hai detrás dela. O triste cuasi-esquecemento de Olof Palme e o culto á personalidade do Che: un tremendo sarcasmo que certa esquerda profire contra si mesma sen nin sequera decatarse.

2006-10-20T18:48:00.000+01:00

Preciso dun chupiño de licor café

Loxicamente, a foto é o encabezamento teñen sentido metafórico. Non son ningún alcólico. Só preciso saborear un chupiño de licor café e ir a aquel sitio para pensar. É estraño, porque ás veces os que pupulan como "moscas á merda en procura do escano" danme certo noxo. Pero vaia, fanme pensar. Que así e todo, é o que conta. Pensar e ao mesmo tempo desconectar (e esquecer).

2006-10-12T23:31:00.000+01:00

Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que en día e noite sin cesar choraba
cal chorou Madanela na pasión.
«Señor, que todo o podedes,
-pedinlle unha vez a Dios-
daime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición».
E doumo Dios e arrinqueino,
mais... ¿quen pensara...? Despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen que era delor;
soupen só que non sei que me faltaba
en donde o cravo faltou,
e seica, seica tiven soidades
daquela pena... ¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quen o entenderá, Señor...!

2006-09-28T18:15:00.000+01:00

Aos que se queiran dar por aludidos. Extracto da Declaración de Láncara, Xosé Manuel Beiras:

Cooperación. Digo "cooperación" como valor antitético do contravalor "competición" –que non equival á simples "emulación". Levo insistido arreo en afirmar que non pode haber socialismo nen esquerda sen que as pautas de conduta individual e de relación social no seu seo consistan na cooperación. A dia de hoxe ouso afirmar que, sen esa condición, nen sequer pode haber democracia. O andacio máis pernicioso suscitado pola exacerbación ultraliberal da competición non consiste en que leva ao paroxismo a irracionalidade social do sistema económico, senón en que carcome e destrue as condicións de existencia posíbel da democracia. E cando ese andacio penetra, como está a penetrar con aceleración constante, en organizacións políticas e sociais da esquerda, surte o efeito dunha gangrena irreversíbel que fadalmente enxendra monstrosas malformacións letais: non hai esquerda que poida sobreviver se non erradica a competición do seu seo.

2006-09-26T17:44:00.000+01:00

“Non poñemos en dúbida aquilo que sabemos que existe, dubidamos daquelo que non sabemos que existe"

CASTELAO

2006-09-18T21:21:00.000+01:00

Baixade ata abaixo da páxina. Sí, podedes coller o rato e darlle á barra que está na dereita da pantalla. E alí atoparedes a miña mascota. Podédeslle dar de comer e botarlle auga. Chámase cocho ceibe. Parece ledo, ¿non si?
Pero detrás disto péchase unha irreductible certeza. É un ser animado froito da combinación dun código binario. E a pesar do seu nome, nunca sairá dese recadriño, nin tan sequera poderá dar unha volta polos post e commments do propio blogue.
Mirádeo. ¿Non tendes de súpeto, un invisible fío de atracción cara a súa feitiña expresión? Pero non lle collades cariño. Porque non é real.
Agora estará agardando a que lle deades de comer unha insulsa peza de froita. Non ten máis que iso na súa existencia. E sorrirá. E correrá a buscarvos o punteiro. Que triste é a vida do cocho ceibe. E eu que fillo de puta por poñerlle ese (triste e irreductible) nome.

2006-09-15T22:20:00.000+01:00

Chegaron de noite e coa cara cuberta. Premeditadamente seguíranme co coche para saber en que piso vivía. Pero non querían matarte, sabía perfectamente que esa non era a súa intención. Sen min non podían chegar a ningunha parte. Só querían silenciarme.

Foi un deles o que deu o paso. Pero non o ían facer co método tradicional. Vaia, sería un insulto para a súa intelixencia. Foron ata a esquina e prenderon o ventilador de chan coa máxima potencia. Eu estaba atado de pés e mans. Cunha pistola mandáronme sacar a lingua. E así, fóronme achegando paseniño. O sufrimento producíalles placer.

E cal imaxe dantesca, manchei o peito de sangue cun xemido dunha dor irracional. E a lingua ficou alí, nunha esquiniña. Enrugada, vermella.En dúas semanas cicatricei. Os moscardóns déronse o banquete ata deixar só migallas. E os democrátas gañaron. Pero que non teñan a conciencia tranquila: sabían que esa era a única forma de calarme: arrincándome a lingua.

2006-09-14T18:37:00.000+01:00

Delegados non, grazas.

É obvio, parece obvio vaia, e concordo con el, de que o BNG constitúeno fundamentalmente os seus militantes. Son o activo político máis importante, quen todos os días defende a única organización que ten un proxecto político para Galiza, que defende a súa actuación nos concellos, na Xunta de Galiza e nos colectivos sociais. Son os que cada ano de eleccións (e mesmo cando non son eleccións) piden o voto para o nacionalismo de esquerdas e así construír entre todos esferas de liberdade e benestar.

E paréceme repugnante (por non dicir outro adxectivo) que algúns queiran mermar a democracia interna que sempre representou ao BNG. ( 1 militante= 1 voto), alegando á inviabildiade polo número de militantes. Non é excusa, xa que non medramos tanto dende a última Asemblea Nacional. Polo tanto, quero deixar clara constancia de que:
Amiguiños, DELEGADOS NON, GRAZAS.

2006-09-05T18:45:00.000+01:00

Non queremos facer disto un monólogo político. Pero cando as cousas ponse turbias e os “institucionalistas” continúan ancorados nos actos servilistas e clientelares, un ten que levantar a voz. Xa está ben Quin, xa está ben. Unha cousa é ofrecer sevizos sociais e benestar á tan esquecida terceira idade, e outra é darte baños de masas no teu egocentrismo e narcisimo.
Man esquerda, Quin. Sempre man esquerda e sen paternalismos.

2006-08-26T16:13:00.000+01:00

Para todos aqueles socialdemócratas light españolistas que cren que por aprobar dúas leis corte progresitas son a "nova esquerda".

Extracto da Declaración de Láncara, X. M. Beiras.
Principiose valores da esquerda en Galiza:

1. Cooperación. Digo "cooperación" como valor antitético do contravalor "competición" –que non equival á simples "emulación". Levo insistido arreo en afirmar que non pode haber socialismo nen esquerda sen que as pautas de conduta individual e de relación social no seu seo consistan na cooperación. A dia de hoxe ouso afirmar que, sen esa condición, nen sequer pode haber democracia. O andacio máis pernicioso suscitado pola exacerbación ultraliberal da competición non consiste en que leva ao paroxismo a irracionalidade social do sistema económico, senón en que carcome e destrue as condicións de existencia posíbel da democracia. E cando ese andacio penetra, como está a penetrar con aceleración constante, en orgaizacións políticas e sociais da esquerda, surte o efeito dunha gangrena irreversíbel que fadalmente enxendra monstrosas malformacións letais: non hai esquerda que poida sobreviver se non erradica a competición do seu seo.

2. República. Deixémonos de lerias: a república non é un sistema político; a república é unha forma de civilización e cultura sociopolíticas. Ben sei: a monarquía é un anacronismo histórico. Mais de pouco val derrubar ou abolir unha monarquía se a sociedade non asume a república como cultura civicopolítica, se non a impregnan os valores republicáns. Quero dicer que a república non é cousa que atinxa só nen primordialmente á configuración do aparello do poder político e do Estado. Nen os valores republicáns se confunden ou identifican cos democráticos. A cultura civicopolítica francesa distingue entre democracia e república, e mesmo enxendrou un coñecido requilorio preñado de ironía: "se chega a perigar a democracia aínda nos restará a república". Que na Galiza poderíamos traducir no famoso retrouso roqueiro: "menos mal que nos queda Portugal" –que é república, claro. A laicidade, por exemplo, é un valor de xinea republicán, que na cultura cívica francesa asumen mesmo os non demócratas. Eu son demócrata, mais a miña forma de ser demócrata baséase nunha cultura republicán, e non podo concebir democracia sen república, na cultura cívica –e na forma de Estado. Aínda que só fose por ter estado sempre a nación e o povo galegos sometidos á monarquía española -dende os dous católicos aos austrias e aos borbóns- o nacionalismo galego foi sempre explícitamente republicán e non pode ser outra cousa nen doutro xeito –non o pode ser vergonzantemente, como arestora.

3.Democracia participativa. É un valor indispensábel se pretendo manter a congruencia co que levo dito até eiquí. Mais non é só por congruencia polo que o sosteño, senón porque sen democracia participativa non hai democracia posíbel –e menos no presente histórico da humanidade, no que a diverxencia e mesmo o divorcio antre a instancia política e a cidadanía, ou sexa a sociedade en canto povo, non cesa de ampliarse e agravarse. Sen democracia participativa a democracia representativa padece esclerose e deriva en oligarquía, mesmo no senso definido hai máis de dous mil anos polos clásicos gregos, nada menos. Os partidos convírtense en "aparatos" e as cámaras de representantes en "cámaras de gas", como ousara eu dicir hai anos xa no parlamento da Galiza –metafóricamente, claro. Esta deriva perversa suscita a necesidade de reconstruir as pontes, ou construirmos pontes novas, entre a cidadanía e a instancia política: é un dos debates primordiais nos foros sociais mundiais destes anos. Mais as novas pontes terán que apousar os seus peares no tecido asociativo horizontal e diversificado da cidadanía, veiculizador e articulador dunha dinámica participativa. Entramentras, a autoorgaización das xentes do común terá que suplir a parálise das esclerosadas superestruturas políticas, partidos incluídos, en emerxencias críticas –como aconteceu con Nunca Máis, coas movilizacións contra a invasión do Irak, contra a tiranía das OTAN, FMI, OMC e demais "extraña família"- ou con ocasión do plebiscito francés do Tratado pretensamente constitucional da UE.

4. Autodeterminación cara a independencia. Qué queredes que vos diga. Tardei en convencerme. Mais, após decenios de vida malgastos en ensaiar o raciocinio, a paciencia, o tempero, a argumentación, a persuasión e até o optimismo da vontade para contribuir dende a miña identidade nacional galega a construirmos en común un Estado español habitábel por todos, despois de todo ese esforzo durante todo ese tempo, cheguei á conclusión de que estivera a "traballar para o inglés". Nen sequer se trata dun esforzo ilusorio por realizar unha utopía. Non. Trátase dunha "impossible mission". Debín facerlle caso ao don Ramón María dos esperpentos, que hai ben tempo xa que dictaminara por boca do seu alter-ego Max Estrella que "España es un corral nublado". A caverna española obstínase en darlle toda a razón aínda hoxe. Compre renderse á evidencia: só o combate pola nosa autodeterminación como povo, orientada cara a independencia, só ese camiño poderá chegar a algures, só esa actitude suscitará respeito cara nós e os nosos dereitos cívico-políticos, poisque a caverna española só respeita a quen teme. É mágoa, mais é asi. Porque o problema non o somos nós, os galegos nacionalistas: sóno iles, os chovinistas de diversas córes e adubíos. Os atrancos non os pómos nós: poñenos iles. Nós tentamos construir para tódos: iles só se aplican a destruir o que nós dámos construído. Cómprenos elevar o ángulo de tiro na nosa pacífica e cívica proposta para chegarmos alén das suas posicións. E dende aí sempre estaremos a tempo de falar se acaso "abrenuncian" á apolexética dos dogmas para profesaren o uso da razón ilustrada –é dicir, se acaban por ingresar na cultura da modernidade propriamente dita.

5. Socialización. Non pode haber democracia real e efectiva, na praxe cidadán, sen socialización como eixo do avance histórico dos povos. Mais sempre entendín que, para a socialización prosperar, non podía consistir na simple nacionalización ou colectivización das unidades e meios de produción, nen cinxirse á instancia económica de sociedade. A socialización é un proceso que, a nivel individual, atravesa cada ser humán desque nace até que desaparece da biosfera: un proceso de constante aprendizaxe da convivencia, en interacción co seu entorno. A normalización dese proceso a nível colectivo é a chave do avance histórico nas formas que pode revestir a estrutura social dos povos, nunha causalidade dialética coas condicións materiais de existencia e máis coas formas culturais e as representacións ideolóxicas e axiolóxicas que o proprio proceso vai enxendrando. Compre encetarmos un debate de ideas amplo e veraz sobre o sentido e contidos que poden ter a socialización e, portanto, o socialismo na Galiza de hoxe e na conciencia nacionalista contextualizadas na presente conxuntura histórica do xénero humán.

E como conclusión:
Home novo, muller nova –nova cultura. Se o primeiro ponto que vos espuxen enunciaba un postulado preliminar, iste derradeiro sinala o necesario ponto de chegada referencial do proceso orientado polo repertorio de valores que asumo e veño de ofrecer á vosa sensibilidade e a vosa intelixencia. Ben vos decatades de que o logro do "home novo" constitue o cerne teleolóxico de todo proceso revolucionario. Mais non iñoro que o valor semántico da verba "revolución" non é unívoco, senón plural –polisémico- e, pola mesma, préstase a moi diversas interpretacións. No entanto, nalgo podemos coincidir todos nós: todo nacionalismo emancipador é, no seu cerne, revolucionario –e até libertario no senso orixinario da palabra. Xa era xerminalmente así na revolución irmandiña galega do século XV, na que os nosos ancestros servos percuraban ao seu xeito o nacemento do "home novo" nas condicións do seu proprio tempo histórico. Esa revolución pioneira na Europa de entón deixou unha pegada indelébel na que, máis tarde, chegaría a ser a cultura do nacionalismo galego. Compre un grande "encontro irmandiño" rexenerador desa cultura cívica e política. Para ese labor sigo a estar disposto, como un operario máis na cooperación das xentes do común, da república dos cidadáns e as cidadás galegas auténticamente boas e xenerosas.

2006-08-15T19:40:00.000+01:00

MANIFESTO CONTRA O CONFORMISMO

Non sei foi polos incendios ou por ver a realidade deturpada por un vidro dunha redacción. O que si que podo dicir (constatable por calquer tipo de método) é que a xente é certamente egoísta. ¿E por que esta afirmación? Moncho e máis eu sacamos a nosa parte máis radical e eu abandonei por un momento os meus postulados do socialismo democrático para facer de novo un pequeño Manifesto. Chamareino Manisfesto contra o conformismo.
Non me canso de repetir, unha e outra vez, que calquera persoa que se prece e que non teña algún tipo de tara mental debe darse conta de que non vivimos no mellor dos mundos posibles. ¿E cal é a súa resposta?

Un fío de voz tatexo! Porque non é capaz de argumentar porque coño non move un puto dedo para intentar cambiar as cousas. (“por pouco que se poidan cambiar as cousas vale a pena intentalo”). E claro que vale a pena, aínda que moitas veces das moito máis do que recibes. Pero bendita satisfacción dese segundo de placer por ver o teu traballo recompensado.
O dito: as cousas son moi sinxelas. O conformismo do ser humano. E é que me gustaría crer a Rousseau sobre a bondade innata, pero cada vez son máis pesimista. Non digo que haxa que militar nunha fronte, nun partido político, en dúas fundacións, en dúas organización xuvenís, e en 4 asociación culturais para intentar traballar por mellorar as cousas. Non, nin tan sequera creo que a política sexa a única ferramenta.

Pero pouco se fai non facendo nada.

Manifesto contra o conformismo
A totalidade de habitantes do planeta literario, abaixo asinantes.

1- Condenamos a actitude de toda a xente que non fai nada por mellorar o mundo amparándose en maniqueísmos estúpidos.
2- Esculpimos en letras de ouro o seu egoísmo.
3- Sinalámolos co dedo e os miramos con desprezo por tal falta de conciencia comunitaria.
4- Rexeitamos a todas as persoas que viven nunha burbulla ou nun mundo de plastilina que non coincide co real. Pódese ser feliz sen ter que tapar os ollos. E pódese aínda ser máis feliz se observas que as cousas están mal e intentas cambialas.
5- A indeferencia é a ignorancia.

Disposición adicional:
-No caso de darte por aludid@ e querer facer algo non tes máis que aplicar unha serie de máximas. A primeira, a máis sinxela é “pensa globalmente e actúa localmente”; comezar por amañar o que está ao teu arredor estará ben. As restantes virán dadas.

Co puño pechado enriba da mesa e cunha furia que non cabe en min fago un chamamento contra o conformismo. Parémolo.

2006-08-12T16:08:00.000+01:00

Sobran as palabras. Por Galiza, por nós.

2006-08-10T16:08:00.000+01:00

LUME NUNCA MÁIS!!!!!!!!!

2006-08-05T12:15:00.000+01:00

Hoxe non quero escribir poesía. Hoxe non.

2006-07-25T22:28:00.000+01:00

E de novo á rutina, logo da patria soñada á que algún día voltaremos (Compostela é infinda…)

E non querendo facer deste curruncho literato e autobiográfico un monólogo político, hoxe, por ser día da Patria Galega, teño que dicir alto e forte, orgulloso, ben orgulloso de ser da esquerda nacionalista.
Beizos mollados, puño en alto, e hoxe máis que nunca...

Viva Galiza ceibe e socialista!

2006-07-19T21:58:00.000+01:00

NA MIÑA TERRA CUMPRIRASE A VONTADE DOS MÁRTIRES

Ás veces é difícil diferenciar realidade de ficción. Cando todo parece unha construcción (a priori) do onírico, acaba converténdose en espantosa ( triste e irreductible) certeza.

E cando esbozas un sorriso (de novo a priori) material, derrítese e cae nos fíos da perversa maquinaria neuronal nocturna.

A obsesión do francés Michaud: vixilia e soño.

E vaia, fuxindo da utopía, tiven que abandonar o determinismo de Marx (que nunca o marxismo), e concebir ao socialismo como unha construcción humana consciente, nacida do convencemento da maioría de que é necesario instaurar unha forma superior de convivencia, e non fruto inevitable do desenvolvemento de forzas económicas impersoais. Somos ante todo humanos. Íntegros, e con conciencia. E non un simple número. E non vou falar hoxe do civismo... Hoxe non.

¿E todo ao fío de que? Fai 70 anos do levantamento fascista contra o goberno lexítimo republicano. Sempre está ben facer MEMORIA. E que os de sempre non comparen víctimas con verdugos. Aquí só houbo unhas víctimas: as que estiveron reprimidas polo franquismo. Queda aquí unha sentida homenaxe a todos aqueles que morreron por defender os seus ideais. Viva os mártires galegos! E viva os mártires de todo o mundo, claro está!(muletilla internacionalista).

“A miña Pátria natural é Galiza. Amo-a afervoradamente. Xamais a traizoaria, ainda que me concedesen séculos para viver. Adoro-a até máis alén da miña morte. Se entende (o tribunal) que por este amor entrañábel debe ser-me aplicada a pena de morte, recebereina como máis un sacrifício por ela. Fixen canto puden por Galiza e máis faria se pudese. Se non podo, até gostaria de morrer pola miña Pátria. Baixo a súa bandeira desexo ser enterrado, se o tribunal, en consceéncia, sulga que debo sé-lo. E este “agarimo” –permita-se-me a única palabra galega que aquí emprego no idioma que falei sempre- que lle teño á Tella sagrada en que tiven a felicidade de nascer, non me obriga a sentir sengun ódio a España, a que por direito, pertenzo. Somentes comatin os seus erros, e, ás veces, a sua crueldade política para coa miña Galiza idolatrada. Mais nada”.

(Tradución das derradeiras palabras pronunciadas por Alexander Bóvesa, en español por obriga, no xuízo en que foi condeado a morte).

PD: non sabía que existían colonias de cantantes...vaia, un produto máis do sistema,non?

2006-07-16T19:23:00.000+01:00

Unhas hélices plastificadas cun motor adxunto estanme facendo máis amena a existencia. Nun constante e equilibrado movemento de dereita a esquerda ofréceme unha bocanada de aire fresco cada 16 segundos.

Que bonito é facer literatura en 16 segundos.

-E que bonito é pensar que esas hélices plastificadas fundiranse co tempo.
-E que bonito é meter a lingua entre as hélices plastificadas e facer sangue.
-E que bonito e ter todo o chan vermello.
-E que bonito e estar enchoupado de líquido agoniante e sen consiciencia.
-E que bonito é ver, de forma borrosa, a túa lingua separada do teu corpo.
-E que bonito é chorar.

2006-07-09T22:38:00.000+01:00

O sol, noutro momento entrando penetrante pola fiestra, ía acomodándose para a súa morte nocturna. Antolín Faraldo, punto central do cuarto cunha xeometría mesmo sinistra, respirou profundamente. O ambiente ía despexándose e unha brisa que entraba en periodos curtos traía aire fresco á estancia. O noxento cheirume parecía esvaecido. O convidado de pedra, aínda coa cabeza matinando naquela Asamblea, parecía seguir o historia con certa distancia.

Porque non lle importaba quizais, alienado nun mundo que ás veces, e a pesar das cousas, lle resultaba aínda alleo.

2006-07-01T18:34:00.000+01:00

-Un ano máis. Un ano menos.

(e agora é cando baixamos a cortiniña e miramos nostálxicos ao chan, cos ollos cheos de bágoas)

2006-06-23T18:56:00.000+01:00

E dende aquel momento, ao longo de lentos, escuros, tétricos e nauseabundos anos de monotonía e fastío, o filósofo existencialista traballa, como e durme. Xa non bota en falta a maxia das lonxanas colinas, nin treme por segredos que burbullan como verdes arrecifes nun mar insondábel. Xa non lle produce tristeza a monotonía dos seus días, e os seus disciplinados e liñais pensamentos resultan suficientes para unha imaxinación escasa. Na súa mirada xa non hai un atisbo de inquietude; e se algunha vez presta atención, tratando de escoitar ao lonxe solemnes cantares ou lonxanos desexos, é só de noite, cando vagan libremente os soños antigos.

- Que estás facendo de min, que estás facendo de min- choraba o filósofo.

2006-06-21T21:31:00.000+01:00

"Respirarei tranquilo cando vexa as cinzas no amencer. Coma sempre. É triste que ao final o único que me faga respirar tranquilo é un chisco desa normalidade de antano, mirando por aquela fiestra adolescente, escoitando aquela música dos primeiros amores e sentando nesas escaleiras da praza maior como facía con quince primaveras... En efecto precisaba dunha boa dose de pasado. Para entender o presente e afrontar o futuro. Ese tempo e esa xente que me da tranquilidade e nostalxia. E estarei polo menos un par de horiñas da noite de meigas con eles. Porque preciso esa bocanada de aire morriñento".

-¿En que pensas?-dixo EE-. Mira para Moncho, seica está preparando unha churrasca para o venres.
- E baixaremos da estrela,non?
-Pois iremos.

2006-06-16T19:39:00.000+01:00

Ponte el moño apretao, sirena, que se joda el viento,

rompe las horquillas de espuma
y déjame que te remache sonrisas de hierro
de esas que disipan las brumas,
que sé que entre los males nos lloverán cristales,
yo iré descalzo y tú desnuda
al son del amor del ronco tambor que toque la luna,

vamos a trepar a la copa de éste sol de enero,
y a hacer un nido en su ramaje,
y allí reírnos viendo como a cada minutero
se lo devora el oleaje,
y cuando entre mis brazos resuenen cañonazos
yo iré perdido entre tus dunas
dejándolo todo, quemando los tronos donde reinen dudas,

y báñate en mis ojos, que se joda el mar
que quiera mecerte a su antojo,
si no somos nadie a nadie va a encontrar,
y si a las heridas quiere echarles sal
solo va a encontrarse cerrojos
y las cicatrices de la soledad,

coge resina para untarnos poco a poco el cuerpo,
por si vuelve la ventolera,
y mientras tanto, entre los huecos que nos deje el tiempo
deja volar tu cabellera,
que si a nuestra locura vuelven nubes oscuras
nos cogerán frente con frente y codo con codo,
cada vez más solos, rodeados de gente.

2006-06-14T20:11:00.000+01:00

Caendo en picado, esvarando sen rumbo. Isto non se pode cinguir única e exclusivamente ao periodo de exames. Ten que ser algo máis. Menos mal que o filósofo existencialista e a muller sen rostro déronme un pouco de ánimos. Precisareinos.

Insistindo na profecía autoconfirmativa: 1,2,3,4,5. O primeiro ás 00:00. O último ás 2:30. ¿Xogamos?

E seguirei esvarando ata o venres.

2006-06-13T11:57:00.000+01:00

-Un. Dous. Tres. 3: 34 a.m
- ¿Que dis?
- Catro, cinco, seis. 4.40 a.m
- ¿Toleaches?
- ¿O sea, sabes?
- Non pode ser! Son unha plaga...
- E multiplícanse exponencialmente. Bum! Perfecto, din por completo na diana, como acostumo facer... ( sarcasmo irónico, punto equívoco).
- Estuda e déixate de trapalladas.

(con Travis de fondo)
I cant sleep tonight
Everybody saying everythings alright
Still I cant close my eyes
Im seeing a tunnel at the end of all these lights
Sunny days
Where have you gone?
I get the strangest feeling you belong

2006-06-12T17:11:00.000+01:00

-¿Por que dis iso EE?
-Porque é certo. Non te podes concentrar. Levantas en todo momento a cabeza dos apuntes, ¿buscando que?¿ou a quen? ¿a quen buscas? Saes da biblioteca a facer nada. Só a ver se ves a esa persoa para topala de súpeto e cruzar unha mirada case que nanométrica. ¿E á hora de comer na cafetería? Están falando contigo. ¡Failles caso! ¿Por que non lle fas caso en lugar de procurar a alguén que nin tan sequera sabes se existe?¿ E por que quedas mirando pola fiestra?¿A ver se a ves? Pero home, que vives nun oitavo andar... E cando a tes cerca, ou cres tela cerca, das a espalda e só sacas o espelliño para que a visión directa non te cegue. Perfecto, ten o pelo longo. ¿Sabes algo máis? Pois moi ben. Douche ánimos para seguir construíndo a túa tétrico-deprimente historia. Espero que non leves un golpe. Outro máis, vaia.

2006-06-11T00:44:00.000+01:00

"O verdadeiro heroísmo consiste en trocar os anceios en realidades e as ideas en feitos"

Castelao

2006-06-09T22:04:00.000+01:00

Shhhhhh.

Estamos estudando

2006-06-04T16:13:00.000+01:00

Revolución e reforma: da enfermidade do desdobramento(II)

E Cris, vaia. ¿E Cris que pinta en todo isto? Realmente non se chamaba Cris, senón Alexandra Kollontai. Muller revolucionaria e bolchevique, paladín do movemento feminista. Estaba namorado. Participara nos acontecemento revolucionarios de 1905 e apoiou a Lenin na visión dos soviets como organismo para o exercicio do poder e da necesidade de superar a revolución burguesa coa revolución proletaria. E por ela, o que fose. Dábame igual deturpar e prostituír a miña ideoloxía con tal de estar ao seu lado. Se é ben fácil facerse pasar por leninista. Só tes que escoller a alguén que pense por ti e repetir panfletariamente o que diga.

O médico do Pico Sacro morrera, sen razón aparente. Quizais porque a miña metafórica loita interna sobardara a súa capacidade conceptual. El sempre estivera acostumado a non pensar e crer que todo ben dado. Que inxenuo. Agora a única solución sería aniquilar unha parte de min. Petrogrado é frío. E Alexandra morreu. Chaman ao timbre.

-¿Quen é?

- Son o pragmatismo. Douche unha educación sinxela, casa, comida e ocio.

- ¿A cambio de que?

- De nada home. Dun desenvolvemento intelectual mermado. ¿Aceptas?

- Claro, como non. A ignorancia é a felicidade, como soen dicir os conformistas.

2006-06-04T15:51:00.000+01:00

Revolución e reforma: da enfermidade do desdobramento(I)

Pasara o tempo e eu seguía engulido nesa dinámica esquizofrénica de non saber que carallo acontecía. Fora a decenas de psicólogos e todos daban o mesmo diagnóstico (simplista, presivible, liñal): desdobramento de personalidade.

- Non doutor. Non é cuestión de desdobramento intelectual nin en abstacto. É cuestión de verme a min mesmo na rúa, coma se fora un espello.

E nada,sempre a mesma contestación.

- Veña outro día,de seguro que ve as cousas doutro xeito.

Malhumorado pola merda de sistema psicolóxico dos estados de benestar, aconselláranme un home que daba consulta no Pico Sacro. Ex-militante do PCUS nos 80, aínda tiña no seu poder as fragancias do estatalismo, a socialización e os últimos anacos do Soviet de Petrogrado.

E como non tiña nada que perder, vendinme á perversa maquinaria comunista. Cunhas gotiñas dun líquido azul agoniante, o meu iris ficou infestado de veas. Nun estado de semi-cuasi-inconsciencia, levitei perpendicularmente -de forma perfecta- ás catro paredes brancas. E comecei a cuspir toda caste de sustancias. Un exorcismo en toda regra. Fragmentos da Internacional mesturábanse con consignas reviosinistas e vivas a Eduard Bernstein.

O médico, ao ver que me estaba a converter nun monstro perpetua sistemas capitalistas, aumentou a dose dese líquido azul exfoliante.

E viaxei a Chiapas, de novo. Nun segundo metafórico quedei impregnado dun fondo pouso revolucionario. Mais esa suma zapatista co meu eu derivado deu como resultado un pensamento de corte anarquista.

Agora, ante o estupor do comisario político, comecei a berrar ¡abaixo o Estado! E estaba a punto de tolear. O médico, ex cadro en Petrogrado, non cabía en sí. Cada fonema artellado en contra do aparello estatal era un coitelo afiado no seu férreo e centralizado toracicamente corazón stalinista.

Pero non. Estaba a autocontralarme, a pesares do desquiciamento progresivo. O anarquismo non puidera comigo. O médico e máis eu sabíamos o que pasaba. O meu desdobramento non fora outra cousa que a extrapolación da loita entre os bolcheviques e os mencheviques. En efecto, eu mesmo era o Partido Socialdemócrata ruso. E dentro existían as dúas faccións: a que consideraba como obxectivo político lograr a dictadura do proletariado apoiado nun modelo de partido pequeno, profesional e que garantise a homoxeneidade ideolóxica e a capacidade de organización. E a outra, a que cría que era mellor ter unha base partidaria ampla, a pesares de que iso supuxera sacrificar a homoxeneidade ideolóxica. Defendía, ademais, a evolución do meu organismo cara un réxime democrático. A disquisición binomial Lenin e Martov.

Lenin sempre fora partidario de esnaquizar as sillas de Siza, de poñer patas arriba a Facultade que aliena e tirarse ao monte. Pero Martov cría que na Faculdade, a pesares de que os cadros dirixentes non eran o mellor, podíase aprender a base de xente achegada, de compañeiros. Por iso avogaba por esa ampliación de militancia.

2006-06-03T19:37:00.000+01:00

Fai calor. Teño o completo convencemento de que sairei airoso do meu bloqueo mental. Mentres, farei un documental da miña vida. merda! Non sei se facer un plano contrapicado. Doume de cabezazos contra a parede. E rompo, de novo, a conciencia. Sangue.